บทที่ 104

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ซูหว่านลําบากเล็กน้อยและเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง

เมื่อวานเธอไปประกวดราคา สวมสูทอาชีพ กางเกงสูทหลวม ๆ คลุมขาบวมน้ำพอดี

หลังจากเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว กู้จิ่งเซินก็เดินเข้ามาอีกครั้ง เธอกําลังคิดว่าจะพูดให้เขาพยุงตัวเองลงบันไดได้อย่างไร

เขาเหมือนมองทะลุความคิดของเธอ เดินตรงเข้ามา ยกผ้าห่มของเธอออกและกอดเธอใป

ซูหว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง เขากลับพูดเบาๆ ว่า "ถ้าคุณไปเองได้ ก็จะไม่ให้ผมส่งแล้ว"

พูดได้คําเดียว แทงความคิดอย่างระมัดระวังของซูหว่าน ทําให้เธออึดอัดเล็กน้อย ก้มหัวลง

ผู้หญิงในอ้อมแขน เบามาก และก็มีสีหน้าป่วยและดูอ่อนแอ

ราวกับว่าแค่มีลมกระโชกก็สามารถพัดร่างกายที่ผอมแห้งของเธอล้มลงได้

เมื่อเห็นซูหว่านแบบนี้ กู้จิ่งเซินก็ปวดใจเล็กน้อย

"ซูหว่าน"

หลังจากเขาอุ้มเธอออกจากวิลล่า เขาเรียกเธอเบา ๆ

ซูหว่านเงยหน้ามองเขา ไม่ได้ตอบกลับ รออย่างเงียบ ๆ

หลังจากกู้จิ่งเซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ก้มหัวลง "ขอโทษ ผมลืมคุณไปแล้ว กรุณาหยุดเกลียดผมได้ไหม?"

เขาพูดแบบนี้ตาสะอาด ใสไร้ตำหนิ

ซูหว่านสบตากับเขา อยากเห็นร่องรอยการแสดงจากมุมมองของเขา แต่เห็นแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

เธอบิดคิ้วและถามอย่างไม่น่าเชื่อว่า "คุณ... ความจําเสื่อมจริง ๆ เหรอ?"

กู้จิ่งเซินพยักหน้า"ผมเคยพยายามค้นหาความทรงจําแล้ว แต่แค่คิดก็ปวดหัวมาก"

ยิ่งเมื่อคิดถึงเธอ หัวก็ยิ่งเจ็บ และดูเหมือนว่าสมองจะหยุดเขาไม่ให้นึกถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับซูหว่าน

เขาไม่รู้ว่าทําไมถึงเป็นแบบนี้ รู้แค่ว่าทุกครั้งที่เห็นเธอ หัวใจก็จะอึดอัดที่ควบคุมไม่ได้

ตอนที่เขาเพิ่งสูญเสียความทรงจํามาก่อน ไม่มีอารมณ์แบบนี้