บทที่ 113

ฉนวนกันเสียงของประตูห้องครัวยังดีอยู่ ได้ยินแต่ประโยคแบบนี้ราง ๆ ข้างหลังก็ฟังไม่ชัดแล้ว

เจียงยวู่เป็นผู้อํานวยการฝ่ายขายของกลุ่มบริษัทหนิงเวิน เพื่อรักษาลูกค้า เขามักจะเรียกอีกฝ่ายว่าที่รัก แต่ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ประโยคที่เขาพูดว่า 'บ่อยเกินไปที่จะถูกจับได้ง่าย' กลับทําให้ซูหว่านรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอยืนอยู่ที่ประตูโดยไม่ขยับเขยื้อน เจียงยวู่เปิดประตูก็เห็นเธอ ใบหน้าที่สวยแข็งทื่อเล็กน้อย

"หว่าน หว่านหว่าน..."

หลังจากเจียงยวู่แข็งไปครู่หนึ่ง ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ชี้ไปที่โทรศัพท์แล้วพูดว่า "ลูกค้าของผม มีสินค้าชิ้นหนึ่งมีปัญหา ต้องส่งคืนในปริมาณมาก โทรหาผมไปจัดการ แต่ผมยังต้องขอส่งคืนกับทางบริษัท ได้แต่รอให้จัดการเสร็จแล้วค่อยไป นี่ไม่ได้ขอให้คุณปู่บอกคุณย่า ให้อีกฝ่ายผ่อนผันเวลาให้ผมบ้าง..."

เขาอธิบายแบบนี้ก็สมเหตุสมผล แต่ประโยคนั้น 'บ่อยเกินไปที่จะถูกจับได้ง่าย' กลับอธิบายไม่ชัดเจน

ซูหว่านก็ไม่คิดจะถามเขาโดยตรง สีหน้าไม่เปลี่ยนสี "คุณอธิบายมากมายให้ฉันฟังว่าทําอะไร ฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดเลย"

เจียงยวู่ได้ยิน สีหน้าตึงเครียดของเจียงยวู่ นี่จึงผ่อนคลายลง "ผมแค่กลัวคุณจะเข้าใจผิด เลยอยากอธิบายให้คุณฟังอย่างชัดเจนครับ"

ซูหว่านหยิบจานอาหารในมือหยิบขึ้นมา เดินไปที่ห้องครัว "เพิ่งฉันอยากผลักประตู คุณก็เปิดประตูแล้ว บังเอิญจังเลย"

เมื่อเห็นเธอวางจานอาหารในตู้เย็น ความสงสัยของเจียงยวู่ก็หายไปอย่างสมบูรณ์

เธอน่าจะมาที่ครัวเพื่อวางของ และไม่ได้ตั้งใจแอบฟังเขาพูดโทรศัพท์

เจียงยวู่ตอบว่า 'บังเอิญจริง' แล้วเดินออกไป

ซูหว่านหันกลับมามองหลังของเจียงยวู่ ในใจรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เธอลังเลเล็กน้อยว่าจะบอกซานซานหรือไม่ เพราะซานซานรักเจียงยวู่มากและไว้ใจเจียงยวู่มาก

ถ้าเธอบอกเรื่องนี้กับซานซาน คงจะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของพวกเขา แต่ถ้าเธอไม่บอกซานซานก็ขอโทษเพื่อน

ซูหว่านลังเลไป ในที่สุดก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความถึงซานซานและบอกเธอทุกอย่างที่เพิ่งได้ยิน

เหตุผลที่เมื่อกี้เธอไม่ได้ถามเจียงยวู่ดยตรง ประการแรกคือเธอไม่มีคุณสมบัติ ประการที่สองไม่อยากหญ้าทําให้งูตกใจ ประการที่สามเจียงยวู่ดีกับซานซานมาก ไม่เหมือนคนที่จะขอโทษซานซานเลย