บทที่ 121

"เปล่าค่ะ"

ซูหว่านส่ายหัว เมื่อเทียบกับบาดแผลที่ยังมีเลือดออกที่ท้ายทอยของเขา บาดแผลที่หลังของเธอก็ไม่มีอะไร

"คุณบาดเจ็บค่อนข้างหนัก เราไปโรงพยาบาลกันก่อนเถอะ"

มือของซูหว่านเต็มไปด้วยเลือดของเขา สีแดงสดที่แสบตาทําให้เธออดนึกถึงคืนที่เขาถูกรถชนเมื่อห้าปีก่อน

สิ่งนี้ทําให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองครั้งเพื่อช่วยเธอจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่รู้ว่ากู้จิ่งเซินถึงปกป้องเธอแบบนี้ทําไม

"ค่ะ"

กู้จิ่งเซินพยักหน้าให้เธอ เมื่ออุ้มเธอข้ามห้องจัดเลี้ยง บอดี้การ์ดหลายคนเห็นพวกเขาและรีบล้อมเข้ามา

พวกเขาเห็นกู้จิ่งเซินได้รับบาดเจ็บสาหัสและโทษตัวเองมากที่ไม่ได้ปกป้องเขาและก็ขอโทษทีละคน

กู้จิ่งเซินไม่สนใจแม้แต่น้อย หลังจากสั่งให้พวกเขาจับหลินเจ๋อเฉินไปที่สถานีตํารวจแล้ว ก็รีบเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม

ซูหว่านไม่สวมเสื้อผ้าเลย โชคดีที่เสื้อโค้ทที่กู้จิ่งเซินค่อนข้างใหญ่และห่อร่างกายเล็ก ๆ ของเธอ

แต่เธอก็ยังอึดอัดเล็กน้อย กลัวว่าคนที่เข้าและออกจากโรงแรมจะเห็นและฝังหัวทั้งหมดไว้ในอ้อมแขนของกู้จิ่งเซิน

เมื่อเธออยู่ในอ้อมแขนของเขา จู่ ๆ ก็มีบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่ประตูโรงแรม ประมาณ 20 กว่าคน ขวางทางพวกเขา

กู้จิ่งเซินหยุดเดินอย่างกะทันหัน มองไปที่ประตูโรงแรม ผู้ชายที่ลงมาจากรถลินคอล์นรุ่นขยาย

ผู้ชายสวมสูทสีดําและเสื้อโค้ทสีดํา ทั้งคนซ่อนอยู่ในแสงสลัว

ยืนอยู่ที่เดิมเหมือนรูปปั้น ใช้ดวงตาที่เย็นยะเยือกคู่หนึ่งมองทั้งสองคน

"ประธานกู้"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น หน้าของซูหว่านก็ซีดลงทันที

เธอยังไม่ทันจะคิดว่าจี้ซือหานถึงอยู่ที่นี่ทําไม แค่แต่ฝังหัวที่ลึกกว่าไว้ในอ้อมแขนของกู้จิ่งเซิน

เธอคิดว่าด้วยวิธีนี้เขาจะมองไม่เห็นเธอและไม่รู้ว่าดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นจ้องมองที่บนร่างกายของเธอ

กู้จิ่งเซินสังเกตเห็นโดยธรรมชาติว่าจี้ซือหานมาไม่ดี แต่ไม่รู้ว่าความไม่ดีของเขามาจากไหน

"ประธานจี้ คุณหมายความว่ายังไง?"

ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยรุกรานจี้ซือหาน เขาต้องส่งบอดี้การ์ดจํานวนมากไปล้อมรอบพวกเขาทําไม?

จี้ซือหานเดินขายาว เดินไปหาทั้งสองทีละก้าว ทันทีที่คิ้วต่ำ มองปราดเดียวก็เห็นซูหว่านไม่สวมเสื้อผ้า