บทที่ 122

เมื่อชายตรงหน้าได้ยินคำพูดเหล่านี้ ดวงตาของเขาก็เย็นลงเรื่อยๆ และแม้แต่คิ้วของเขาก็เย็นชา

ซูหว่านไม่กล้ามองจี้ซือหานแบบนี้ เลยรีบหันหน้าพูดกับกู้จิ่งเซินว่า "พวกเราไปกันเถอะ"

กู้จิ่งเซินได้ยินคําพูดนี้ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก

ไม่ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์แบบใด ซูหว่านเลือกเขาตอนนี้ก็คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

เขาเก็บจิตใจที่หนักหน่วงไว้ กอดซูหว่านไว้แน่น ไม่พูดอะไรสักคํา เดินผ่านจี้ซือหาน

จี้ซือหานหันศีรษะและมองไปที่ซูหว่าน ดวงตาที่มืดมนของเขาดูเหมือนจะทะลุผ่านเธอ

ซูหว่านรีบก้มหน้าลงอย่างเร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาที่เร่าร้อนของเขา แต่อยู่ๆ เขาก็คว้าแขนเธอไว้แน่น

มือที่มีข้อต่อแหลมคมนั้นใช้กำลังทั้งหมดของเขา ดึงเธอออกจากอ้อมแขนของกู้จิ่งเซิน

ซูหว่านไม่ทันระวังตัวจากการดึงดังกล่าว และล้มลงกับพื้น

ได้รับบาดเจ็บบนหลังของเธอถูกับพื้น ทำให้เธอเหงื่อออกมาก

แต่นางเพิกเฉยต่อความเจ็บปวด จึงรีบเอื้อมมือหยิบเสื้อคลุมที่เพิ่งหลุดออกจากตัวนางขึ้นมา

น่าเสียดายที่จี้ซือหานเตะออกไปก่อนที่มือของเธอจะแตะขอบเสื้อคลุมด้วยซ้ำ

แล้วร่างกายของเธอก็รู้สึกอบอุ่น และมีเสื้อโค้ทสีดำพันตัวเธอไว้แน่น

เสื้อโค้ทตัวใหญ่มาก แม้แต่ขาที่เปลือยเปล่าก็ปกปิดไว้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ปล่อยออกมาเลือนรางทําให้ซูหว่านตกตะลึงอยู่ที่เดิม

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองไปที่จี้ซือหานที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ

ชั่วขณะหนึ่ง เธอคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว...

คาดไม่ถึงว่าจะแย่งเธอไปจากกู้จิ่งเซินต่อหน้าสาธารณชน

เขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาหรือ

"จี้ซือหาน"