บทที่ 179

ซานซานกลับไปที่วอร์ดและยืนอยู่ที่ประตู แต่ไม่กล้าเดินเข้าไป

ไม่ใช่ว่าเธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับซูหว่าน แต่เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับการจากไปของเธอได้

เธอพับแขนและพิงกำแพงแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลงราวกับว่าโลกทั้งโลกทอดทิ้งเธอ ดูทำอะไรไม่ถูกอย่างยิ่ง

เมื่ออลันนำกลุ่มแพทย์ไปตรวจ เธอเห็นซานซาน จึงรีบให้แพทย์คนอื่นๆ ไปทำงาน ในขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยซานซานขึ้นไป

"คุณเฉียว คุณโอเคไหม?"

ซานซานตกตะลึงและส่ายหัว

อลันมองดวงตาของเธอที่บวมจากการร้องไห้และหายใจเข้าลึก ๆ

"คุณเฉียว ชีวิตและความตายถูกกำหนดโดยโชคชะตา และไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ สิ่งที่คุณสามารถทำได้ตอนนี้คืออยู่กับเธอให้มากขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงความเสียใจในอนาคตค่ะ"

ประโยคนี้ปลุกให้ซานซานตื่นขึ้นและฟื้นคืนร่องรอยของเธอมี ชีวิตจากมืดมน

"เธอจะ... มีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน?"

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ซานซานก็ถามคำถามนี้ด้วยเสียงแหบห้าว

อลันไม่ได้ปิดบังอะไรจากเธอและพูดตามความจริง"ประมาณหนึ่งสัปดาห์ค่ะ ... "

ซานซานแกว่งไปมาและเกือบจะเป็นลม

หลังจากที่อลันสนับสนุนเธอ เธอแนะนำว่า"ในเวลานี้ คุณต้องอดทนไว้และอย่าล้มลง ไม่เช่นนั้นคุณซูจะทำอย่างไร?"

ซานซานฟุ้งซ่านเล็กน้อยและพยักหน้า"ใช่ ฉันต้องจะอดทนต่อไป ฉันไม่สามารถปล่อยให้หว่านหว่านกังวลเกี่ยวกับฉันได้…"

เธอพึมพำกับตัวเอง อุ้มร่างที่เหนื่อยล้าของเธอไว้แล้วเดินไปที่วอร์ด

ผ่านหน้าต่างกระจก อลันเห็นซานซานนั่งอยู่หน้าเตียงในโรงพยาบาลของซูหว่าน และยกมือขึ้นลูบแก้มของเธอ

ดวงตะวันสาดส่องลงมายังร่างของคนยากจนสองคนนั้น ส่องแสงสีทองอันอ่อนโยนซึ่งดูเหมือนจะทำให้พวกเขาอบอุ่น

ในขณะนี้อลันเท่านั้นที่เข้าใจว่าทำไมซูหว่านต้องการประหยัดเงินให้กับซานซาน เพราะพวกเขาต้องพึ่งพาอาศัยกัน

อลันรู้สึกเศร้าใจทันทีเมื่อคิดว่าเธอทำงานคนเดียวมาหลายปีแล้วและไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างเธอเลย

เธอลดขนตาลง หันหลังกลับ ทำให้ทั้งสองมีเวลาเหลือน้อย

ซูหว่านยังไม่ตื่นและยังคงหลับอยู่ซานซานหยิบผ้าเช็ดตัวจากมือของพยาบาลแล้วเช็ดร่างกายของเธอ

อารมณ์ของเธอดูเหมือนจะคงที่ และเมื่อซูหว่านตื่นขึ้นมา รอยยิ้มอันอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซานซาน

"หว่านหว่าน คุณอยากกินอะไรไหม ฉันจะซื้อให้นะ"