บทที่ 180

ซานซานร้องไห้เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ราวกับว่าเธอเช็ดน้ำตาทั้งหมดก่อนที่จะหยุดร้องไห้

ซูหว่านยกมุมปากขึ้นแล้วหัวเราะเยาะเธอ "พี่ซานซานในความทรงจำของฉันเป็นคนดื้อรั้นมาโดยตลอด แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะมีศักยภาพที่จะเป็นคนขี้แยตัวน้อยนะ"

ซานซานไม่ได้อยู่ในอารมณ์ไปเล่นเกมทะเลาะกับเธอ ถามเธอด้วยใบหน้าเศร้า"คุณหมอโจวรู้ไหมว่าคุณมองไม่เห็นไหม?"

ซูหว่านไม่สนใจและส่ายหัวว่า "ไม่รู้"

หลังจากพูดจบเธอกล่าวเสริม"ฉันจะไม่รบกวนเธอแล้วค่ะ"

เมื่อซานซานได้ยินสิ่งนี้เธอก็รู้สึกเศร้ามาก หว่านหว่านของเธอคงรู้สึกว่าเธอมีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่วัน ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจว่า เธอมองเห็นหรือไม่

เธอจ้องเข้าไปในดวงตาที่หมองคล้ำของซูหว่าน ระงับอารมณ์ที่เกือบจะพังทลายในหัวใจของเธอ และถามด้วยเสียงแหบแห้ง"หว่านหว่าน คุณเริ่มทรมานจากภาวะหัวใจล้มเหลวเมื่อไหร่นะ?"

เธอตรวจสอบและพบว่าหัวใจของเธอล้มเหลว โรคนี้ใช้เวลานานในการดำเนินไปจนถึงระยะลุกลามและเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวในคราวเดียว

เธอมีภาวะหัวใจล้มเหลวอยู่แล้วก่อนได้รับบาดเจ็บจากคนของตระกูลจี้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเธอเคยประสบบางอย่างมาก่อนและเธอได้เข้าสู่ระยะขั้นสูงแล้ว

ซูหว่านรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ควรบอกซานซาน เพื่อไม่ให้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเสียชีวิตอย่างไร

จากนั้นเธอก็รั้งตัวเองและพูดเบา ๆ กับซานซานว่า " คุณจําได้ไหมว่าเมื่อห้าปีที่แล้วฉันถูกเตะโดยพี่ชายของกู้จิ่งเซินไหม?"

ทันใดนั้น ซานซานก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง"มันเป็นลูกเตะสองครั้งนั้นที่ทำให้คุณเจ็บ หัวใจล้มเหลวเหรอ?"

ซูหว่านพยักหน้า"ตอนนั้นคุณหมอบอกฉันว่าฉันจะหัวใจล้มเหลวและขอให้ฉันปกป้องหัวใจของฉัน บางทีมันอาจจะอยู่ได้สองสามปี ต่อมาฉันอาจจะปกป้องมันได้ไม่ดีนักและหัวใจล้มเหลวก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ มันร้ายแรง... "

เมื่อรู้สึกว่ามือของซานซานจับเธอไว้และกระชับขึ้น ซูหว่านก็ตบหลังมือของเธอเพื่อส่งสัญญาณให้เธอผ่อนคลายแล้วพูดต่อ

"ฉันเคยเมืองหลวงอยู่ในเมืองหลวงพักหนึ่ง ฉันตั้งใจจะเล่าให้ฟังตอนที่ฉันกลับมา แต่เธอส่งเสียงโวยวายฆ่าซ่งซือเยว่ ฉันจึงไม่กล้าพูด ต่อมาฉันกลัวว่าคุณจะกังวล ฉันก็เลยไม่ได้บอกคุณ…"

ซานซานฟังเข้าใจแล้ว หัวใจล้มเหลวของซูหว่านเกิดจากกู้จิ่งเซินและวงจรชีวิตที่สั้นลงนั้นเกิดจากจี้ซือหาน

ในชีวิตอันแสนสั้นของหว่านหว่าน ชายสองคนที่เธอตกหลุมรักทำให้ชีวิตของเธอผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ชายทั้งสองทำร้ายเธอแล้ว ทุกคนก็หายตัวไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ