บทที่ 181

ซานซานไม่ได้พูดอะไรมากนักคิดว่าซูหว่านขอให้ตัวเองอย่าโทษเขา เธอจึงเอนตัวไปรับน้ำโดยไม่สนใจเขาอีกต่อไป

กู้จิ่งเซินยืนอยู่ที่ประตู มองไปที่ร่างกายเล็ก ๆ และอ่อนแอบนเตียงผู้ป่วย ละอองน้ำค่อย ๆ ตลบอบอวลถึงเบ้าตา

เขาทําให้ร่างกายที่สั่นไหวมั่นคง บีบหมัด ยกจังหวะหนัก ๆ เดินไปที่เตียงผู้ป่วยทีละก้าว

ซูหว่านที่มองไม่เห็นรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้และคิดว่าเป็นซานซานกลับมา ก็เอื้อมมือไปจับเสื้อผ้าของเธอ

"ซานซาน..."

ยังไม่ทันได้จับ ก็โดนมือที่กว้างเรียวยาวจับเข้าไปในฝ่ามือ

มือที่จับเธอไว้แน่นนั้นสั่นเล็กน้อย ราวกับว่ามีคําพูดเป็นพัน ๆ คําที่จะพูดและไม่สามารถพูดได้ ได้แต่จับเธอไม่ปล่อย

ซูหว่านสังเกตเห็นว่านี่เป็นมือของผู้ชายคู่หนึ่ง ใบหน้าของจี้ซือหานที่หล่อปรากฏขึ้นในใจ แต่รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเขา

เธอพยายามเรียกมันว่า "ซือเยว่..."

กู้จิ่งเซินไม่คิดว่าเธอจะจําได้ว่าเป็นตัวเอง และหลังจากจําได้แล้ว ก็ไม่ได้สะบัดมือของเขาออกไป

สิ่งนี้ทําให้หัวใจที่พังทลายของเขามีความรู้สึกผิดมากขึ้น เขาจับมือเธอแน่นและนั่งลงที่หน้าเตียงผู้ป่วย

เขาไม่ได้พูด นิ้วที่เรียวยาวของเขา สัมผัสแก้มของซูหว่าน จากบนลงล่าง พรรณนาอย่างละเอียด

ซูหว่านก็ไม่ได้ผลักเขาออกไป ปล่อยให้เขาสัมผัส หัวใจสงบเหมือนทะเลสาบ

ผ่านไปประมาณหลายนาที กู้จิ่งเซินถึงพูดด้วยเสียงแหบแห้ง "หว่านหว่าน..."

เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ เหมือนเรียกคนที่รักที่สุด รักและไม่ยอมแพ้

"อืม"

ซูหว่านตอบและถามเขาเบา ๆ ว่า "คุณกลับมาได้อย่างไร..."

กู้จิ่งเซินดึงมุมปากที่ขมขื่นออกมา "ในใจตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก ก็กลับมาดูคุณ..."

สองวันที่ผ่านมาเขาหงุดหงิดมาก หัวใจเต้นไม่หยุด ดูเหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้น ทําให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อยากกลับมาหาเธอ

ไปรอที่คอนโดฯ 1 คืน ก็ไม่มีใครเปิดประตู โทรหาเธอและซานซานก็ไม่รับสาย ได้แต่ไปหาอลัน จึงรู้ว่าเธอเข้าโรงพยาบาล