บทที่ 215

หลายปีที่อยู่กับหว่านหว่าน เขาไม่เคยแตะต้องเธอ แม้ว่าความรักจะลึกซึ้ง เขาก็แค่จูบเธอ

เขารู้สึกว่าเขาควรสร้างบ้านให้เธอก่อน หลังจากแต่งงานกับเธอกลับไปแล้ว ค่อยไปแตะต้องเธอ

แต่เพื่อเขา หว่านหว่านของเขาจึงมอบตัวเองให้กับจี้ซือหาน ร่างกายที่มอบก่อนและมอบหัวใจที่หลัง

และเขา ไม่ใช่เสียใจที่ไม่ได้แตะต้องเธอ แต่รู้สึกไม่มีค่าแทนเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอให้ทุกอย่างแก่จี้ซือหาน แต่เขากลับทําต่อเธอแบบนั้น

แม้แต่เรื่องการบังคับหว่านหว่านต่อหน้าเขาก็ยังทำได้ แสดงว่าเขาไม่ได้มองหว่านหว่านเป็นมนุษย์เลย เป็นแค่เครื่องมือเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าจี้ซือหานเสียสติเพราะความหึงหวงโกรธและความครอบครอง แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าจี้ซือหานไม่คู่ควร

เขาเข้าใจผิดว่าตัวเองเคยนอนกับหว่านหว่านไม่ใช่หรือ งั้นก็บอกความจริงกับเขาและปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดที่แปลกประหลาดหว่านหว่านไปตลอดชีวิต

คำพูดของกู้จิ่งเซินก็โจมตีหนักอีกครั้งหนึ่ง จังหวะทุบลงมาทับ จี้ซือหานถึงกับหายใจไม่ออก

เขารั้งตัวเอง ดวงตาแดงก่ำและไม่เชื่อ ถามกู้จิ่งเซินว่า "คุณ... ไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ?"

เธอบอกเขาด้วยตัวเองอย่างชัดเจนว่าเธอเคยนอนกับกู้จิ่งเซิน แต่กู้จิ่งเซินบอกว่าไม่เคยแตะต้องเธอเหรอ นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย

กู้จิ่งเซินเห็นเขาไม่เชื่อ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเบา ๆ "คุณคิดว่าใคร ๆ ก็เหมือนคุณ รักใคร ๆ ก็ต้องครอบครองเธอ"

รักใครไม่ได้ครอบครอง เป็นความรักหรือไม่

ในจิตสํานึกของจี้ซือหาน การรักเธอก็คือการครอบครองเธอ ทั้งกายและใจเป็นของเขาเท่านั้น

แต่กู้จิ่งเซินกลับบอกเขาว่า รักใคร ไม่จําเป็นต้องครอบครอง...

ความรักของเขา ไม่ใช่ความรักหรือ ความรักของกู้จิ่งเซิน ต่างหากคือความรัก?

เขาถอนสายตาที่มองกู้จิ่งเซินและค่อย ๆ มองรูปถ่ายของซูหว่าน

เมื่อเห็นใบหน้าที่ฝังลึกเข้าไปในไขกระดูกนั้น จี้ซือหานก็ยืนยันอย่างแน่วแน่ว่า "ไม่ ความรักของผมคือความรัก ผมต้องการซูหว่าน ก็คือการครอบครองเธอ!"

ความรักที่ปล่อยมือและอวยพรนั้นไม่ได้เป็นของเขา ความรักที่เผด็จการและยึดครองสามารถผูกเธอไว้ข้าง ๆ ตัวเองได้ แม้ว่าเธอจะไม่มีเขาในใจก็ตาม

กู้จิ่งเซินขี้เกียจที่จะคุยกับคนบ้าอย่างเขาว่าความรักคืออะไร พูดเย็นชาว่า "ผมจะคุยกับหว่านหว่านตามลําพังสักพัก"

จี้ซือหานไม่ขยับเขยื้อนเลย ดูเหมือนว่าแม้แต่เวลาอยู่คนเดียวก็ไม่ยอมทิ้งเขาไว้