บทที่ 216

"ซือเยว่"

"ซ่งซือเยว่!"

วัยรุ่นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวนั่งอยู่ใต้ร่มไม้และมองลงมาที่หนังสือและแสงแดดส่องผ่านช่องว่างบนร่างกายของเขาด้วยแสงอ่อน ๆ

เสียงหวาน ๆ ของสาว ๆ ดังมาจากนอกมหาวิทยาลัยและไกลและใกล้ "ซือเยว่ ฉันมาเยี่ยมคุณที่มหาวิทยาลัยของพวกคุณแล้ว..."

วัยรุ่นได้ยินเสียง เงยหน้าขึ้น เห็นเธอวิ่งเหยาะ ๆ มา มุมปากค่อย ๆ กระตุ้น "วิ่งช้า ๆ ..."

เขายิ่งเรียกให้วิ่งช้าลง หญิงสาวก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น ท่าทางเอาแต่ใจ ทําให้วัยรุ่นอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมารับเธอ

เขากอดเธอ ยกมือขึ้นตามใจ ขูดจมูกเธอ "เป็นโรคหัวใจ ยังวิ่งเร็วขนาดนั้น ไม่เชื่อฟังจริง ๆ"

หญิงสาวกอดเอวของเขา วางศีรษะบนหน้าอกของเขา โรยด้วยอ้อยอ้อม "ฉันกินยาตรงเวลาทุกวัน เป็นเด็กดีมากเลย"

วัยรุ่นยิ้มเบา ๆ ใบหน้าที่อ่อนโยนและสง่างาม ดวงตาเต็มไปด้วยเธอ "หว่านหว่าน มหาวิทยาลัยของพวกคุณยังอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยเมืองเอมาก ถนนวิ่งไปมาก คราวหน้าคุณอยากเจอผท ก็โทรหาผม ผมจะไปหาคุณที่มหาวิทยาลัยของพวกคุณ รู้ไหม"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเขาและพูดว่า "คุณเรียนยุ่งขนาดนั้น ช่างมันเถอะ ฉันว่างจะมาหาเธอ..."

วัยรุ่นยังอยากเกลี้ยกล่อมเธอ แต่ถูกเธอขัดจังหวะ "ซือเยว่ ฉันเพิ่งพบคนหนึ่งที่หน้ามหาวิทยาลัยของพวกคุณ นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยเลือด และไม่รู้ว่าถูกใครทําร้าย ฉันเห็นว่าเขาน่าสงสารมาก เลยให้น้ำหนึ่งขวดแก่เขา แต่เขาไม่สนใจฉัน..."

หลังจากที่หญิงสาวพูดจบ เธอก็เม้มริมฝีปาก"คุณคิดว่าเขาเป็นคนประหลาดหรือเปล่า?"

วัยรุ่นตามใจและลูบผมของเธอ "คุณบอกว่าก็คือ..."

สาว ๆ นี่ถึงจะพอใจ ยกมุมปากแล้วยิ้ม "ซือเยว่ของฉันที่ดีที่สุดเลย..."

วัยรุ่นยิ้มตาม จับมือเธอ เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอภายใต้แสงแดด สายลมเย็น ๆ พัดมาและเสียงนกร้อง และกลิ่นหอมของดอกไม้

ซูหว่านลืมตาอย่างช้า ๆ ซ่งซือเยว่ในฝันหายไปแล้ว แสงแดดก็หายไปด้วย

แสงตรงหน้า มืดสลัว มองเห็นได้ชัดเจนเล็กน้อย แต่ไม่สว่างมาก