บทที่ 37

"ดูเหมือนว่าคุณยังมีความสามารถอยู่บ้างครับ"

หลินเจ๋อเฉินกอดเอวของซูหว่านและจูบหน้าเธออย่างแรง "พูดเถอะ ที่รัก คุณอยากได้รางวัลอะไรนะ"

ซูหว่านกุมแก้มที่ถูกหอมไว้ หน้าไม่เปลี่ยนสี พูดว่า "ประธานหลิน ฉันไม่อยากได้รางวัลอะไร คุณให้คนของคุณออกจากเรือนหอของเพื่อนฉันก็พอแล้วค่ะ"

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลินเจ๋อเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีและโทรออกไปและให้ลูกน้องของเขาถอนออกไป

ซูหว่านจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันหลังกลับ หยิบไวน์ที่วางยาแก้วนั้นขึ้นมา ส่งให้หลินเจ๋อเฉิน

"ประธานหลิน ไวน์ที่ฉันตั้งใจนํามาให้คุณ ดื่มกับฉันสักแก้วเถอะ"

"ดื่มเหรอ?"

หลินเจ๋อเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าเธอจะชวนตัวเองดื่ม

หลินเจ๋อเฉินที่ประหลาดใจเล็กน้อย ยังคิดว่าซูหว่านคิดเข้าใจได้แล้ว จึงรีบแปะหูเธอและถามว่า"ทําไม คิดเข้าใจได้แล้วเหรอ? ยอมให้ผมสัมผัสได้เหรอ?"

ซูหว่านกลัวว่าหลินเจ๋อเฉินจะสงสัย แต่ก็ยังคงรักษานิสัยเดิมไว้ พูดอย่างเย็นชาว่า "ประธานหลิน คุณคิดอะไรล่ะ ฉันบอกคุณไปนานแล้วว่า ฉันไม่อยากให้คุณนอน นี่ถึงเอาโครงการมาแลกเปลี่ยนกับคุณ คุณจะคำไหนคำนั้นไม่ได้อย่างไรล่ะ?"

หลินเจ๋อเฉินได้ยินแบบนี้ ก็ไม่พอใจบ้าง "แล้วคุณยังให้ผมดื่มเหล้ากับคุณอีกหรือ?"

ซูหว่านขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ประธานหลิน ฉันขอเชิญคุณดื่มเหล้า แค่อยากขอบคุณคุณหน่อย อย่างไรคุณก็ปล่อยฉันไปสองครั้งติดต่อกัน ไม่เพียงแต่ไม่ได้นอนฉัน แต่ยังเชื่อใจฉันด้วยขนาดนี้ งั้นฉันก็ต้องรุ้เรื่อง อย่างน้อยก็ให้ไวน์กับคุณสักแก้ว ก็เป็นควรแล้วค่ะ"

หลังจากได้รับการยกย่องจากซูหว่าน หลินเจ๋อเฉินรู้สึกว่าภาพลักษณ์ของเขาค่อนข้างรุ่งโรจน์และยิ่งใหญ่

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมจะดื่มกับคุณครับ"

หลินเจ๋อเฉินเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ที่เธอส่งมา

บางทีเธออาจจะเครียดเกินไปและนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย

หลินเจ๋อเฉินมองปราดเดียวก็เห็นว่าเธอมีบางอย่างผิดปกติ

เขารับไปเงียบ ๆ แต่มิได้ดื่มแต่มองดูซูหว่านไป

เธอปลอมตัวเป็นอย่างดีไม่เปลี่ยนสี แต่หน้าอกที่เร่งขึ้นและลงขายเธอ