บทที่ 99

ผลการประมูลไม่น่าแปลกใจสําหรับกู้จิ่งเซิน

หลังจากเขาเซ็นสัญญาเสร็จ เขาก็เดินออกจากสถานที่จัดงานและกลับไปยังพื้นที่พักผ่อน

เขาผลักประตูเข้าไปและเห็นซูหว่านยังไม่ตื่นและขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาก้าวไปข้างหน้าและผลักซูหว่าน แต่พบว่าเธอตกอยู่ในการนอนหลับลึก

เขาเรียกติดต่อกันอีกสองสามครั้ง ซูหว่านก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ก่อนหน้านี้คิดว่าเธอนอนได้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นี่ไม่ใช่การนอนหลับแล้ว นี่ตกอยู่ในอาการโคม่าโดยตรง

เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาซูเหยียน

"ซูเหยียน ผมถามคุณว่า คนที่เป็นโรคหัวใจ ง่วงนอนเหรอ?"

ซูเหยียนซึ่งกําลังจัดการประชุมวิชาการอยู่ อึ้งไปครู่หนึ่ง นี่จึงจําได้ว่าเขาถามใคร

"คนที่เป็นโรคหัวใจ จะง่วงนอนง่าย..."

"แล้วมีอาการนอนแล้วตื่นไม่ได้เหรอ？"

โรคหัวใจล้มปลุกให้ตื่น แต่หัวใจล้มเหลวจะเป็น

ซูเหยียนอยากพูดความจริง แต่ก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่เป็นโรคหัวใจคนนั้น ดูเหมือนจะไม่ต้องการให้กู้จิ่งเซินรู้ความจริง

"น่าจะเหนื่อยเกินไปถึงจะนอนหนัก ไม่เป็นอะไรมาก รอให้เธอตื่นขึ้นมาเองก็พอแล้วครับ"

ซูเหยียนลังเลเล็กน้อยเป็นเวลาหลายวินาที แต่ก็ยังเลือกที่จะปกปิด เคารพความปรารถนาของผู้ป่วย เป็นหลักปฏิบัติทางการแพทย์ของเขาเสมอ

ได้ยินซูเหยียนพูดแบบนี้ กู้จิ่งเซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สองวันนี้ซูหว่านอยู่กับตัวเองในงานเลี้ยงอีกครั้ง งานประมูลด้วย อาจจะเหนื่อยแล้ว

เขาวางสายแล้วและมองหาซูหว่านที่นอนลึกอยู่บนโซฟา

เขาจําได้อย่างชัดเจนว่าก่อนจากไป เขาคลุมเสื้อโค้ทให้เธอด้วยตัวเอง ทําไมหายไปแล้ว

เขามองไปรอบ ๆ ซ้ายและขวา นี่จึงเห็นเสื้อสูทตัวนั้น กําลังนอนอยู่ในถังขยะ

คิ้วที่กู้จิ่งเซินเพิ่งยืดออกและบิดอีกครั้ง

เธอเกลียดเขาขนาดนั้นเหรอ?

เกลียดจนแม้แต่เสื้อโค้ทของเขายังต้องโยนลงถังขยะเหรอ?