บทที่ 10

ชี่เยว่ตกตะลึง

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กำหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ได้ ฉันสัญญา แต่คุณต้องช่วยเพื่อนของฉันก่อน!"

เธอไม่อยากแต่งงานกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยได้พบมาก่อนจริง ๆ แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น

หากเธอไม่ยอมรับข้อเสนอของเย่ฮั่นฉวน เธอก็ไม่สามารถช่วยหยานหยาได้ บางทีเธออาจต้องถูกบังคับให้กลับบ้าน

หากเธอกลับไปยังครอบครัวนั้นอีกครั้ง เธอจะต้องถูกลากกลับไปที่ห้องของพ่อเลี้ยงของเธออย่างแน่นอน เธอจะต้องถูกบังคับให้มีลูกชายกับเขาแน่นอน!

เธอยอมแต่งงานกับคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักมากกว่าทำเรื่องไร้สาระแบบนั้น!

"ครับ คุณชี่ กรุณาขึ้นรถมาเลยครับ"

จางเหิงลงจากรถแล้วเปิดประตูเบาะหลังให้ชี่ เยว่

ชี่เยว่ไม่ขยับเขยื้อน เธอมองไปที่หยานหยาอย่างลังเล

จางเหิงยิ้ม “ไม่ต้องกังวล คุณชี่ เพื่อนของคุณจะไม่เป็นอะไร”

พูดจบเขาก็โบกมือไปทางด้านหลัง จากนั้นบอดี้การ์ดหลายคนก็ลงจากรถหลายคันซึ่งอยู่ไม่ไกล

ตอนนั้นเองที่ชี่เยว่สังเกตเห็นว่ามีรถหลายคันอยู่ข้างหลังเขา ซึ่งทุกคนนั้นเต็มไปด้วยพวกบอดี้การ์ด

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนที่จะเข้าไปในรถของจางเหิง

“ชี่เยว่ แกจะไปไหน?” เมื่อเห็นว่าชี่เยว่กำลังจะจากไป ซ่งหยูก็เริ่มวิตกกังวลทันที เธอตามมาหาเธอและตะโกนว่า "แกไม่สนใจหยานหยาแล้วเหรอ?"

ชี่เยว่ก้มลงและเข้าไปในรถ โดยปล่อยให้จางเหิงปิดประตูรถ เธอไม่สนใจซ่งหยูแล้ว นับประสาอะไรกับคำพูดของเธอ