บทที่ 9

ชี่เยว่โกรธมากจนสั่นไปทั้งตัว “แม่ แม่ทำอะไรอยู่!”

“แม่เรียกคนพวกนี้มาพาหยานหยาไปเหรอ?” ขณะที่เธอพูด เธอก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและพยายามผลักชายเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง

สีหน้าของซ่งหยูเปลี่ยนไป เธอก้าวออกมาและผลักเธอออกไป

“อ๊ะ—” ชี่เยว่ล้มลงกับพื้นและทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บปวด

ซ่งหยูไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำ เธอโบกมือให้พวกผู้ชายกลุ่มนั้นแล้วพูดว่า “เร็วเข้า เอาผู้หญิงคนนี้ไปหน่อย ฉันติดต่อคนซื้อแล้ว ฉันจะส่งเธอไปที่นั่นคืนนี้เลย”

“แม่ นี่แม่จะบ้าเหรอ! แม่ทำกับหยานหยาแบบนี้ได้ยังไง” ชี่เยว่ตกใจมาก เธอมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

ซ่งยูตะคอก “ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ฉันยังไม่ได้หย่ากับพ่อเลี้ยงของแกนะ และฉันก็ยังเป็นคุณนายเริ่นอยู่ ถึงฉันจะอยากขายมัน แล้วมีใครหน้าไหนจะกล้ามาว่าอะไรฉัน”

“เด็กผู้หญิงประวัติแบบยัยหยานหยานี่ ใครที่ไหนจะกล้ามาหือกับครอบครัวเริ่นเพื่อมันล่ะ?”

สถานะทางครอบครัวของเริ่นเถานั้นถือว่าอยู่ระดับธรรมดาทั่วไปสำหรับคนในเมืองหลวง แต่เขามีพี่ชายที่เป็นข้าราชการอาวุโสที่ทรงอำนาจและมีอิทธิพล

ครอบครัวธรรมดา ๆ ย่อมไม่กล้าทำอะไรให้ตระกูลเริ่นขุ่นเคืองจริง ๆ นั่นแหละ...

“แม่ แม่กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง บอกให้พวกเขาปล่อยตัวหยานหยานะ แม่ทำแบบนี้กับเธอไม่ได้!” ชี่เยว่เกือบร้องไห้ออกมา!

ภายในคืนเดียว เธอก็ไม่รู้จักแม่ของตัวเอง ผู้ที่เธอเคยพึ่งพามาหลายปีอีกต่อไป!

เธอไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของเธอจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

ซ่งหยูยืนอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้มประชดประชัน “ถ้าอยากให้ฉันปล่อยมันไป แกก็ต้องกลับบ้านกับฉัน ไม่อย่างนั้นจากวันนี้ไปแกจะไม่ได้เจอมันอีก!”

นี่คือแผนที่ซ่งหยูคิดขึ้นมาได้ หลังจากเวลาผ่านไปทั้งคืน

อาจกล่าวได้ว่า หยานหยานั้นเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของชี่เยว่

ตราบใดที่เธอหาตัวหยานหยาเจอ เธอก็สามารถขู่ชี่เยว่ได้

หากเธอพาตัวชี่เยว่กลับไปเลย เธออาจจะต่อต้านอย่างรุนแรงได้ แทนที่จะทำอย่างนั้น เธอเลยใช้เพื่อนสนิทมาขู่เธอเสียแทน ด้วยวิธีนี้ ชี่เยว่ก็จะจำต้องยอมเชื่อฟังอย่างว่าง่ายได้เท่านั้น