บทที่ 12

"ได้เลยครับ" จางเหิงตกลง

เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาและบันทึกที่อยู่ของตระกูลเริ่น นอกจากนี้เขายังจดบันทึกไว้ว่าห้องของเธออยู่ตรงไหน โทรศัพท์มือถือ บัตรประจำตัวประชาชน และสิ่งอื่น ๆ ของเธอถูกเก็บไว้ที่ไหน

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็ไปที่บ้านตระกูลเริ่นพร้อมกับข้อมูลเหล่านี้

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง จางเหิงก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เต็มไปด้วยสิ่งที่เธอต้องการ

ชี่เยว่รีบเปิดมันออกและเห็นว่าสิ่งของของพ่อเธอยังอยู่ในกล่องเล็ก ๆ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

“คุณชี่ครับ เราเกือบจะเสร็จสิ้นขั้นตอนที่จำเป็นทั้งหมดแล้ว เรายังต้องการรูปถ่ายสักใบ ผมจะถ่ายรูปให้คุณตอนนี้เลยนะครับ” ทนายหยิบกล้องที่เตรียมไว้ออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"อ้อ... ค่ะ ค่ะ" ชี่เยว่อึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกครั้ง

ทนายความหาจุดหนึ่งในห้องประชุมที่มีแสงสว่างดีกว่าตรงอื่น แล้วขอให้เธอยืนตรงนั้น จากนั้นเขาก็ถ่ายรูปเธอ

หลังจากถ่ายรูปแล้ว ชี่เยว่ก็รู้สึกแปลก ๆ “รูปถ่ายในทะเบียนสมรสไม่ใช่การยืนถ่ายอยู่ด้วยกันหรือคะ?”

ทนายความพยักหน้าแล้วพูดว่า "ใช่ แต่คุณเย่ยุ่งอยู่กับงานและกำลังรีบไปรับใบรับรอง ดังนั้นคุณจึงต้องถ่ายรูปแยกกัน แล้วท่านจะหาคนมารวมภาพเอง"

ชี่เยว่ทำท่างุนงงตอบ เธอคิดไม่ถึงไอเดียแบบนี้เลยจริง ๆ

“ยังมีบางเรื่องให้ต้องจัดการอยู่อีก คุณชี่ กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ผมจะติดตามเรื่องทะเบียนสมรสของคุณให้เอง เมื่อเสร็จแล้วผมจะเป็นผู้ส่งไปให้คุณด้วยตัวเอง” ทนายความนำใบรับรองที่เกี่ยวข้องของชี่เยว่ไป และให้คำแนะนำในเรื่องที่ต้องทำแก่เธอเล็กน้อย

ชี่เยว่เหนื่อยมาทั้งวัน ดังนั้นเธอจึงตามจางเหิงกลับไปก่อน

จางเหิงขับรถพาเธอไปที่วิลล่าส่วนตัวของเย่ฮั่นฉวน

เขาพาชี่เยว่ เข้าไปในวิลล่าแล้วมองไปรอบ ๆ ราวกับว่าเขากำลังมองหาใครสักคน แต่ก่อนที่เขาจะพบคน ๆ นั้นก็มีหญิงวัยกลางคน ๆ หนึ่งเดินเข้ามาในห้องเสียก่อน