บทที่ 14

"โอ๊ย-"

ชี่เยว่โดนผลักโดยไม่ทันตั้งตัว เธอสะดุดส้นเท้าและล้มลงกับพื้น

ฮวงเซวี่ยนยิ้มเยาะแล้วปิดประตู และล็อคห้องจากด้านนอก “อยู่ในนั้นแล้วลองคิดดูว่าเธอเป็นขยะประเภทไหน!”

ชี่เยว่กลั้นความเจ็บปวดที่หลังแล้วลุกขึ้น เธอต้องการผลักประตูให้เปิดออก แต่ก็ไม่อาจขยับลูกบิดประตูได้เลย

“เปิดประตูนะ! คุณมีสิทธิอะไรมาขังฉันไว้? ฉันไม่เคยหลอกเจ้านายของคุณนะ!” ชี่เยว่กระแทกประตูอย่างแรงเพื่อพยายามเปิดมันออก

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นรนมากแค่ไหน ฮวงเซวี่ยนก็ยืนอยู่นอกประตูและไม่ตอบสนองเลย เธอยังพูดประชดประชันต่อด้วย

“ผู้หญิงอย่างเธอ ประเภทที่ไม่มีบรรทัดฐานด้านศีลธรรมอะไรเลยควรได้รับบทเรียนหนัก ๆ ซะบ้าง จะได้เรียนรู้ว่ามารยาทและความละอายคืออะไร เธอก็ดูเด็กนะแต่กลับหัดเรียนรู้ที่จะล่อลวงผู้ชาย! ไร้ยางอายสิ้นดี!”

"อย่าคิดนะว่าเธอจะมาเป็นคุณนายของที่แห่งนี้ได้แค่เพียงเพราะเธอเกี่ยวพันกับคุณเย่ คุณผู้ชายไม่เคยจริงจังกับเธอเลย"

“อยู่ข้างในนั่นแหละ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ไว้ชีวิตเธอเลยเชียว!”

หลังจากนั้นเธอก็จากไปทันที

ชี่เยว่ใช้มือทุบประตูแล้วเตะมัน เธอลองหลายวิธีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถดันประตูให้เปิดออกได้ ไม่ว่าเธอจะตะโกนว่าอะไร ก็ไม่มีใครข้างนอกมาเปิดประตูให้เธอ

หลังจากดิ้นรนอยู่นาน เธอก็ค่อย ๆ เหนื่อยและนั่งลงบนพื้นอย่างเหนื่อยล้า

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ชี่เยว่ก็รู้สึกอึดอัดมากยิ่งขึ้น เธอกอดหัวเข่าด้วยมือทั้งสองข้างและซุกศีรษะไว้ในอ้อมแขนอย่างหมดหวังทั้งน้ำตา

เธอไม่เคยล่อลวงเย่ฮั่นฉวน และเธอก็ไม่ได้เป็นคนออกความคิดที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในวิลล่าแห่งนี้

แต่ทำไมคำพูดของเธอถึงรุนแรงขนาดนี้?

......

หลังจากที่เย่ฮั่นฉวนจัดการกับกิจการของบริษัทแล้ว กว่าเขาจะกลับไปที่วิลล่าก็เป็นเวลาตีหนึ่งเสียแล้ว

คนรับใช้ในวิลล่าเข้าห้องหับไปพักผ่อนกันนานแล้ว และมีเพียงเฉินหลี่ พ่อบ้านเก่าแก่เท่านั้นที่ยังคงรออยู่ นี่เป็นนิสัยปกติของเฉินหลี่ ถ้าเย่ฮั่นฉวนยังไม่กลับมา เขาก็จะรออยู่และไม่ไปพักผ่อน