บทที่ 2

รถไม่ได้แล่นเร็วนัก แต่ชี่เยว่กำลังอยู่ในสภาวะที่ความรู้สึกช้าลงเล็กน้อยในตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าจะถอยกลับอย่างไรจึงวิ่งตรงออกจากทางเท้าไปล้มลงตรงหน้ารถ

รถหยุดทันเวลาพร้อมกับเสียงเบรกกะทันหัน!

จางเหิงซึ่งเป็นคนขับที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับกลืนน้ำลายอึกและมองดูคนที่อยู่ข้างหลังเขาด้วยความตื่นตระหนก “ท่านครับ ดูเหมือนว่าผมจะชนใครบางคนเข้า...”

ชายที่อยู่เบาะหลังกำลังนั่งหลับตา และชุดสูทสีดำสนิทของเขาเผยให้เห็นรูปร่างที่บึกบึนของเขา

แม้ว่าจะไม่มีแสงสว่างที่เบาะหลังและมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้ยาก แต่ก็ยังสามารถรับรู้ถึงออร่าทรงอำนาจของเขาได้อยู่

เขาเย็นชา ไม่ไว้หน้าใคร แต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่หาใครเทียบไม่ได้

ในขณะนี้ ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ไม่ดีอยู่และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็แสดงร่องรอยของความเจ็บปวด ราวกับว่าเขากำลังระงับอะไรบางอย่างเอาไว้อยู่ แม้แต่บรรยากาศในรถยังอึมครึมเลย

เมื่อได้ยินคำพูดของคนขับ เขาก็ลืมตาขึ้นด้วยความโกรธ มีเพียงความเย็นชาในดวงตาสีเข้มของเขา

“ออกไปดูว่าคนคนนั้นตายหรือเปล่า” เย่ฮั่นฉวนพูดอย่างเย็นชา

"ครับ ครับ รับทราบครับ!"

คนขับตัวสั่นและไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ เขารีบลงจากรถแล้ววิ่งไปหาชี่เยว่ “คุณผู้หญิง คุณผู้หญิง เป็นอะไรหรือเปล่า คุณบาดเจ็บหรือเปล่า”

ชี่เยว่พยายามเต็มที่ที่จะเงยหน้าขึ้นมาและมองเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอราง ๆ ดวงตาสีเข้มของเธอสว่างขึ้นอย่างมีความหวังทันที เธอคว้ากางเกงของชายคนนั้นและขอร้องด้วยเสียงสั่นเครือ “ช่วยฉันด้วย... ท่าน โปรดช่วยฉันด้วย”

"อะไรนะ?" จางเหิงตกตะลึง หญิงสาวคนนี้ล้มหัวฟาดหรืออย่างไรกัน?

ดูเหมือนเธอจะไม่มีร่องรอยการถูกรถชนเลย เธอแค่ล้มลงเอง แล้วเธอจะมาขอให้เขาช่วยเธอได้อย่างไร?

“คุณผู้หญิง ผมว่าคุณไม่ได้บาดเจ็บนะ อีกอย่าง เมื่อกี้คุณรีบวิ่งออกมาที่ถนน ตามกฎจราจรแล้ว คุณต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด แต่ผมเองก็ผิดเหมือนกัน ทำไมเราไม่แก้ปัญหานี้แบบนี้ล่ะ? นี่คือนามบัตรของผมนะ คุณไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อน ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมได้ ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด”

เขายังต้องรีบไปส่งเจ้านายที่ชื่อเย่ฮั่นฉวนไปโรงพยาบาล ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาที่จะมาเสียให้กับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ

มันบังเอิญเป็นทางเลี้ยว เขาจึงขับช้ามาก ชี่เยว่เป็นคนพุ่งออกมาเอง และมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาจริง ๆ

“ไม่ ไม่ ไม่! ท่านค่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรพวกนี้เลย โปรดพาฉันไปที ได้ไหมคะ?” ชี่เยว่กังวลมากจนร้องไห้ เริ่นเถานั้นอาจตามมาทันได้ทุกเมื่อ

เธอวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ถ้าเธอหยุดตรงนี้ เธอจะต้องถูกเริ่นเถาจับตัวได้แน่นอน