บทที่ 4

จู่ ๆ เย่ฮั่นฉวนก็เอื้อมมือออกไป และนิ้วยาว ๆ ของเขาก็สามารถบีบคอเรียวงามของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างง่ายดาย เส้นเลือดสีน้ำเงินปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนหลังมือของเขา ราวกับว่าเขาอยากฆ่าผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้เขาแหกกฎตัวเอง!

"เจ็บนะ!" ชี่เยว่ร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่ความรู้สึกหายใจไม่ออกเข้าครอบงำเธอ

เป็นเพราะเมื่อคืนเธอเหนื่อยมากเหลือเกิน เธอไม่เหลือพลังเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่จะให้สู้เลย เธอทำได้แค่ขมวดคิ้วอย่างยากลำบากและไม่อาจแม้แต่จะลืมตาได้

เย่ฮั่นฉวนจ้องมองไปที่ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ สักพักเขาก็ปล่อยมือ

ดวงตาที่เย็นชาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย และความมืดหม่นในสายตาของเขาก็พลุ่งพล่าน

เย่ฮั่นฉวนระงับอารมณ์แปลก ๆ ในใจ เขาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่เข้าทางแล้วผลักเปิดประตูลงจากรถ

จางเหิงที่รออยู่ไกล ๆ เห็นว่าในที่สุดเจ้านายของเขาก็ออกมาแล้ว เขาจึงรีบวิ่งไปและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากทบทวนดูแล้วเขาก็ยั้งปากไว้ “ท่านครับ หญิงสาวเมื่อคืนนี้—”

“เอาเธอไปทิ้งที่ไหนซักที่” เย่ฮั่นฉวนขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา

จางเหิงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานสติก็กลับมา เขาก้มหัวอย่างเป็นทางการแล้วพูดว่า "ครับท่าน ผมจะเรียกคนมาเลย"

แม้ว่าคำสั่งนี้จะทำให้เขาประหลาดใจ แต่ตามอำนาจของเจ้านายของเขาในตอนนี้แล้ว มันเป็นเรื่องง่ายที่จะกำจัดผู้หญิงแบบนี้

จางเหิงโบกมือให้บอดี้การ์ดที่ยังคงรออยู่ที่นั่น

หลังจากพวกบอดี้การ์ดมาแล้ว เขาก็ก้าวขึ้นรถไป

เมื่อเห็นดังนี้ จู่ ๆ เย่ฮั่นฉวนก็นึกถึงภาพของผู้หญิงคนนี้ในอาการโคม่าที่เบาะรถยนต์

เมื่อเขานึกภาพนี้ ใบหน้าของเขาก็หมองลงอีก และเขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่ว

เมื่อสักครู่นี้เอง เขายังต้องการทำให้ผู้หญิงคนนี้หายไปในทันที แต่เมื่อนึกได้ว่าจะมีผู้ชายคนอื่นเห็นเธอ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกโกรธอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญไปหมด

“หยุดตรงนั้นแหละ!” เขาทนความโกรธอันร้อนรุ่มในใจไม่ได้อีกต่อไป ในที่สุดเขาก็ตะโกนออกมาอย่างเย็นชาและจ้องมองไปที่จางเหิงด้วยทีท่าน่ากลัว

จางเหิงสะดุ้งและหยุดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้น “ท่านครับ ท่านมีคำสั่งอะไรอย่างอื่นอีกหรือเปล่า?”

เป็นไปได้ไหมที่เจ้านายของเขาจะกลับคำและไม่ต้องการกำจัดผู้หญิงคนนี้ง่าย ๆ แบบนี้? เขาคิดวิธีอื่นออกอีกเหรอ?