ตอนที่ 4 ความคิดถึง

"เฮ้ย มึงจะกินไหมข้าว" ธารทัพเพื่อนชายคนสนิทของชนินธร ลูกชายคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง ทว่ากลับมาเอาดีด้านอาหารทำธุรกิจส่งออกสินค้าอบแห้งและมีร้านอาหารที่คิดสูตรขึ้นมาเองทั้งยังขยับขยายไปหลายสาขาทั่วประเทศไทย เป็นอีกวันที่ประธานหนุ่มอย่างชนินธรเลือกมานั่งพักผ่อนหย่อนใจที่นี่ร้านอาหาร ธารธารา ร้านอาหารวิวด้านข้างเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาทอดสายสวยงาม อีกทั้งขึ้นชื่อว่าเป็นร้านอาหารที่มีสูตรแปลกใหม่และจดทะเบียนเป็นลิขสิทธิ์ของตัวเองอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

"....." ไม่สนใจเสียงทักท้วง ยังนั่งมองจอมือถือ นิ้วหัวแม่มือขนาดใหญ่กดลงจอทัชสกรีนเลื่อนไถ่ฟีดแอปพลิเคชั่นดูอินสตาแกรมในแอคเคาน์ที่ชื่อว่า sweet_eye แม้มันจะเป็นอินสตาแกรมร้างไม่อัพเดตมาหลายปีก็ยังมีรูปของเจ้าของพื้นที่นี่อยู่ ธารทัพชะเง้อคอมองเมื่อเรียกเพื่อนกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่ยอมตอบ

"มึงส่องใครชนิน"

"เปล่า" ปัดออกแล้ววางมือถือไว้บนโต๊ะหันมาสนใจอาหารตรงหน้า มันเป็นเมนูแปลกตาไม่เคยเห็นมาก่อน ปลาทับทิมทอดเป็นชิ้นขนาดพอดีคำมีผักที่คล้ายประเภทสมุนไพรอยู่ในน้ำยำ คล้ายปลาลุยสวนแต่มันก็ไม่ใช่

"มึงลองชิม เมนูใหม่สูตรใหม่" ธารทัพตั้งใจเสนอกอาหารตรงหน้าแก่เพื่อนรัก อีกทั้งชนินธรน่าจะเป็นคนแรกที่ได้ลองชิมแบบจริงจังก็ว่าได้

"กินแล้วไม่ตายนะเว้ย"

"ถ้าตายกูจะเป็นเจ้าภาพงานศพมึงเอง"

"ไอ้เหี้ย" ปาตะเกียบกะจะให้มันเข้ากลางศีรษะไอ้คนปากไม่ดี แต่ธารทัพกลับหลบทันแล้วไปโดนลูกน้องผู้ชายที่กำลังเช็ดโต๊ะและเข้าใจว่าเป็นการหยอกล้อของเจ้านายและเพื่อสนิท เสร็จจากงานหรือธุระต่างๆ ชนินธรมักเอาตัวเองมาผ่อนคลายที่ร้านอาหารของเพื่อนทั้งด้านหลังก็เป็นบ้านพักของธารทัพ ชนินธรจะมาอาศัยนอนตอนไหนก็ได้ราวกับเป็นบ้านอีกหลัง

"หลังจากนี้กูคงไม่ได้มาหามึงบ่อยๆ" เอ่ยบอกเพื่อนชายและหยิบบุหรี่มาสูบตามปกติ

"ทำไม มึงติดผู้หญิงที่ไหน"

"ติดเหี้ยอะไรของมึงอีก กูไปทำงาน" เป็นปกติที่ทั้งสองจะใช้คำหยาบสนทนากันเพราะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก จะแยกกันก็ตอนโตเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่งสนใจเรื่องอาหารส่วนอีกคนถูกบังคับให้เรียนบริหาร แม้ลึกๆจะไม่ได้ชอบการทำธุรกิจ แต่ชนินธรคือลูกชายคนเดียวของนักขัตปรารถเป็นธรรมดาที่พ่อกับแม่จะคาดหวังเพราะธุรกิจทุกอย่างลูกชายต้องเข้ามาดูแล ทว่าก็มีช่วงหนึ่งของชีวิตที่ชนินธรไม่เอาไหนไม่เอาอะไรกับชีวิต

"งานนี้ใหญ่มากสิมึง"