ตอนที่ 6 คุณเลขาเริ่มงาน

"นี่ครับ น้องตา"

"ขอบคุณค่ะ" กล่าวขอบคุณเจษช่วยยกแฟ้มงานกองใหญ่วางบนโต๊ะหน้าห้องของบอสชนิน งานทุกอย่างที่พี่สาวเมฑญาทำไว้ให้เรียบร้อย ทั้งยังใจดีหากตาหวานไม่เข้าใจจุดไหนจะเขียนชื่อและเบอร์โทรของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องให้ตาหวานได้โทรปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือ

"ไม่ยาก" อะไรก็ดูง่ายไปหมด ที่นี่มีแต่เพื่อนๆพี่ๆร่วมงานที่ใจดี ยกเว้นก็แต่เจ้านายอย่างชนินธรที่ตาหวานไม่ชอบสักเท่าไหร่อาจเป็นเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวในอดีตของคนสองคน ทุกนานทีที่ตาหวานนั่งอยู่บนโต๊ะตำแหน่งเลขาประธานบริษัทไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจ้องจากสายตารัตติกาลมองผ่านกล้องวงจรปิดประจำตัวที่สามารถเปิดดูในคอมพิวเตอร์สเปคแรงตั้งแต่ช่วงเวลาตั้ง 10 โมงเช้าไปถึง 11.30 นาที ในช่วงเวลาดังกล่าวชนินธรเดินเข้าออกห้องทำงานเป็นสิบๆรอบ ไม่ว่าจะเป็นเดินไปหยิบน้ำหยิบขนมชากาแฟหรือแฟ้มจากแผนกอื่นเป็นผลให้เลขาอย่างตาหวานเริ่มไม่มีสมาธิการทำแผนงานที่ต้องประสานต่อพี่สาวคนสนิท

"จะเดินอะไรหนักหนา" พูดคนเดียวแม้เสียงจะดังในลำคอแต่อีกฝ่ายกลับหูดี ชนินธรชะงักฝีก้าวหันมองต้นเสียงที่แว่วได้ยิน

"ว่าอะไร" หันกลับมาถามในขณะที่จะเลยผ่านเพื่อนำแก้วกาแฟไปเก็บ ทั้งที่จริงมีแม่บ้านประจำบริษัทเรียกมาจัดการก็ได้แต่ชนินธรกลับไม่เรียกใช้งาน ซ้ำยังเดินไปเดินมาพาลทำให้อีกฝ่ายตาลายและไม่มีสมาธิ

"รบกวนบอสกลับเข้าไปนั่งที่เดิมเถอะค่ะ แก้วกาแฟฉันจะเอาไปเก็บให้เอง" ชนินธรวางแก้วบนโต๊ะของเลขา ใช้มือค้ำยันเป็นการทรงตัวจ้องมายังตาหวานราวกับว่าเธอทำอะไรผิด ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประหม่ากับสถานการณ์ตรงหน้า

"บอส" เลิกคิ้วเป็นคำถาม เธอเรียเขาว่าบอส

ตาหวานพยักหน้าเมื่อแทนตัวเองคล้ายคนไม่รู้จักกัน ผู้ชายตรงหน้าในขณะนี้คือเจ้านายจะไปเรียกเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่สมควร ชนินธรยกแขนข้างซ้ายขึ้นมองนาฬิกาโรแลกซ์เรือนสวยในยามปลายเข็มชี้ไปยังตัวเลขอีก 8 นาทีถึงเวลาพักเที่ยง

"ไปกินข้าว" เหยียดตัวเต็มความสูงรอเลขาหน้าห้องลุกจากเก้าอี้ ตาหวานมองชนินธรที่ยืนกอดอกด้วยความไม่เข้าใจ หัวหน้ากับเลขาที่ไหนไปกินข้าวด้วยกัน

"...."

"มองทำไม ลุกสิ" เสียงดังขึ้น คนผ่านไปมากำลังคิดว่าเลขาคนใหม่ต้องโดนบอสชนินดุแน่ๆ

"...."

"หรือจะให้อุ้มอย่างที่เคยทำ"

"ฉันจะกินข้าวโรงอาหาร" อยากประหยัดค่าใช้จ่าย การออกไปกินข้างนอกแน่นอนว่าค่าใช้จ่ายมันต้องมากกว่าการกินในโรงอาหารที่เป็นสวัสดิการของบริษัทซื้อแค่กับแต่ข้าวฟรีเติมไม่อั้น

"ไปกินข้างนอก"

"ไม่ไป" ยืนยันเสียงแข็งไม่อยากออกไปเปลืองเงินและอยากประหยัดให้มากที่สุด

"เอาแฟ้มนี้ไปด้วย" ตัดปัญหาเมื่ออีกฝ่ายไม่สบายใจ รู้ว่าตาหวานคงไม่อยากไปกินข้าวด้วยกันตามลำพัง

"เอาไปทำไม"

"กินไปด้วยทำงานไปด้วย" จากนั้นชนินธรเดินเข้าห้องทำงานไปหยิบเสื้อสูทและกุญแจ

"พักเที่ยงยังต้องทำงานอีกเหรอ มิน่าล่ะถึงจ้างแพง" ยังคิดว่าเป็นการทำงานจริงๆ แต่อีกฝ่ายแค่อยากดื้อพาตาหวานออกไปด้วยเท่านั้น

บนรถคันหรูคันเดิมที่เคยเกือบโดนชนินธรขับชน มันเป็นจุดเกิดเหตุทำให้ได้มาเจอกันอีกครั้ง ตาหวานเกร็งอย่างมากขบริมฝีปากน้อยๆเข้าออกเป็นจังหวะเมื่อต้องนั่งรถมาด้วยกันสองต่อสองจนชายหนุ่มสังเกตได้

"อ่านเอกสารในแฟ้มให้ฟังหน่อย"

"ห๊ะ"

"อ่านให้ฟังหน่อย" เขาย้ำว่าต้องการฟังรายละเอียดในแฟ้มหนาใบนั้น

ตาหวานเปิดแฟ้มที่นั่งกอดแล้วอ้าปากอ่านมันแบบงงๆ ข้อความเป็นการร่างงบประมานต่างๆ ระบุชื่อเจ้าของโปรเจคผู้รับเหมางบลงทุน มันไม่ได้เหมาะแก่การอ่านออกเสียงเลยสักนิดแต่เมื่อเจ้านายสั่งเธอก็ต้องทำและยิ่งอ่านราวกับเป็นตัวตลกชนินธรหลุดหัวเราะคำโตแม้จะกลั้นมันไว้ก็ทนไม่ได้