บทที่ 7

“มีอะไร ปิดประตูทำไม” เจ้าของห้องทำหน้าตาแตกตื่น นอกจากเธอจะปิดประตูแล้วยังเดินไปปิดม่านหน้าต่าง

“เฮ้ย! แล้วนั่นจะปิดม่านทำไม”

ทีนี้ภาษาไทยชัดเลยนะพ่อคุณ คนปิดหน้าต่างได้แต่ค้านในใจ

“ก็เรื่องที่คุยมันเป็นความลับไง อยากให้คนอื่นรู้เหรอว่าตัวเองเป็นสมภารกินไก่วัด”

“สมภาร ไก่วัด” คนที่ภาษาไทยแข็งแรงระดับหนึ่ง แต่สมภารกับไก่วัดอาจจะยากไปสำหรับเขา ไก่วัดนี่เป็นไก่พันธุ์ไหนกันนะ เหมือนไก่งวงหรือเปล่า?

“เอ่อ ไม่ต้องรู้เรื่องหรอก คือฉันมีเรื่องให้คุณช่วย” ม่านฟ้าตัดเรื่องไก่วัดกับสมภารออกไปก่อน ใครจะกินอะไรก็ช่างปะไร ตอนนี้มีเรื่องที่เธอหนักใจมากกว่านั้น

“ช่วยอะไร” หวังชางหันซ้ายแลขวาอย่างไม่ไว้ใจผู้หญิงตรงหน้า ม่านฟ้าถอนหายใจรอบที่สามสิบเอ็ดของวัน เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทำไมดูแล้วท่าทางเขาไม่ไว้ใจเธอเลยสักนิด

“หนูกับแม่โดนปองร้าย มีคนตามแม่หนู คุณช่วยเราหน่อยได้ไหม หนูได้ยินว่าคุณเป็นลูกเจ้าพ่อฮ่องกง คุณน่าจะมีอิทธิพล ช่วยเราสองคนแม่ลูกหน่อยนะคะ” ม่านฟ้ายกมือไหว้ขอความเห็นใจ

“ทำไมฉันต้องช่วย” ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่มีความเห็นใจเธอเลยสักนิด

“ก็...ก็หนูเป็นพนักงานโรงงานคุณ”

“งั้นฉันต้องช่วยทุกคนหรือไง ฉันจ่ายค่าจ้างไม่ได้ให้ทำงานฟรี”

คนได้ค่าจ้างเม้มปากสนิท ‘คนรวยมักใจดำ’ คำนี้ไม่เกินจริง

“แต่หนูเคยนอนกับคุณแล้วนะ ถือว่าเป็นเมียคุณ ช่วยเมียสักครั้งนะคะ” เมียเด็กยังยกมือไหว้ขอความเห็นใจ เธอไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดา แต่เธอคือเมียเด็กของเขาเลยนะ อย่างน้อยความเวอร์จินของเธอคงทำเขาประทับใจบ้าง

“หนึ่งแสนที่ฉันจ่ายไป นั่นคือค่าจ้าง ลืมไปแล้วหรือไง เพราะฉะนั้นเธอไม่ใช่เมียฉัน” หวังชางกัดฟันแน่น ยายเด็กนี่หวังจะจับเขาจริง ๆ ดีนะที่เขาป้องกันตัวทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นคงโดนยายนี่แบล็กเมล์

“งั้นหนูคงไม่มีทางเลือก”

“เรื่องของเธอ” คนเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งก็เขาเนี่ยแหละ อยากกดปุ่มละลายน้ำแข็งให้เขาชะมัด

“ถ้าหนูเอาคลิปไปขายน่าจะได้เยอะอยู่นะ คงจะพอให้หนูกับแม่หนีได้”

หวังชางฟังเรื่องไร้สาระอย่างหัวเสีย คลิปบ้าคลิปบออะไรเขาไม่สนหรอก ‘ไร้สาระ’ เขาไม่น่าไปยุ่งกับคนบ้าแบบเจ้าหล่อนเลย ให้ตายสิ!

‘อ๊า โคตรดี อีกรอบนึงนะ เหนื่อยหรือยัง’ คำว่าไร้สาระถูกปัดตกไปทันทีเมื่อเสียงในคลิปคือเสียงของเขาเอง