บทที่ 6

“แกรู้ไหมท่านประธานเขาจะนั่งที่นี่อีกหลายเดือน” เรื่องเจ้านายไว้ใจเจ้ ๆ ในไลน์การผลิตนี่แหละ ม่านฟ้าฟังแล้วก็ถอนหายใจรอบที่สามสิบของวัน ปัญหาของแม่ฟ้าทำให้กลัดกลุ้มใจ

‘พวกนั้นเอาอีกแล้ว’ คำบอกเล่าของแม่ฟ้าทำให้เธอไม่ได้นิ่งนอนใจ ที่ต้องหนีกันมาหลายปีเพราะมีคนตาม แต่จะให้เธอทิ้งแม่โดยไม่สนใจก็คงทำไม่ได้

ทว่าปัญหาตอนนี้เธอจะทำอย่างไร

คิดแล้วก็เครียด ศาลาพักใจหลังโรงงาน เอาไว้สำหรับให้พนักงานพักผ่อน นึกย้อนไปถึงอดีตตอนที่แม่กับเธอรู้จักกัน ใช่ แม่ฟ้าที่เธอเรียกไม่ได้เป็นแม่ของเธอจริง ๆ เธอรู้

สิบห้าปีที่เธออยู่กับแม่ฟ้า อยู่เพราะแม่ของเธอไม่กลับมาหลังจากฝากเด็กหญิงวัยสิบขวบไว้กับผู้หญิงข้างห้อง เธอและแม่ฟ้าย้ายที่อยู่บ่อย ๆ เด็กหญิงม่านฟ้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมแม่ต้องย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง

“หมิง” เสียงเรียกทำให้คนใจลอยนึกถึงอดีต สติกลับมาที่ปัจจุบัน

“น้า” น้าที่เธอเรียกคือ ‘น้ายอด’ คนขับรถของท่านประธานคนใหม่ น้ายอดทำงานกับท่านประธานมาหลายรุ่น อายุอานามน่าจะใกล้หกสิบ

“เป็นอะไรใจลอย” น้ายอดถามพนักงานฝ่ายผลิตหน้าตาสะสวยหมดจด เข้ามาทำงานที่นี่แรก ๆ มีแต่คนตามจีบเด็กใหม่คนนี้ แต่เพราะเธอบอกว่าไม่ชอบผู้ชาย ชอบผู้หญิง เท่านั้นแหละ หนุ่มที่ตามจีบเลยหายหน้าหายตาไปเยอะ

“ไม่เป็นอะไรค่ะ แล้วนี่วันนี้น้าไม่ออกไปไหนเหรอ” ม่านฟ้านั่งเก้าอี้อีกฟากของศาลา ถามพนักงานขับรถของท่านประธานด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย แต่ในใจเริ่มคิดอะไรได้บางอย่าง

“ท่านประธานไม่ออกไปไหนน่ะ กลับดึกด้วยวันนี้” คำว่า ‘กลับดึก’ ทำให้หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นระส่ำ หรือบางทีเธออาจต้องเสี่ยง

เสี่ยงแล้วโดนไล่ออกก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเธอก็ต้องลาออกอยู่แล้ว

“ท่านประธานงานเยอะเหรอน้า ถึงต้องกลับดึก” คนอยากรู้ใจจะขาดแต่แสดงอาการความอยากรู้ไม่ได้ เดี๋ยวมีพิรุธให้น้ายอดจับได้ว่าตอนนี้เธอคิดไม่ซื่อกับท่านประธานของเขา

“เห็นว่ามีประชุมออนไลน์น่ะ”

“กับเมืองนอกเหรอคะ”

“ใช่ ๆ น่าจะกลับสักสองทุ่มแหละ” สองทุ่มเหรอ วันนี้เธอไม่ได้ลงชื่อทำโอทีไว้ เสียดายจัง หรือจะดักเจอเขาที่หน้าโรงงานดี แต่ถ้าดักเจอเขาที่หน้าโรงงาน คนน่าจะเห็นนะ ทำยังไงดี...

กว่าจะเดินผ่านออฟฟิศเข้าไปห้องประธานต้องผ่านหลายแผนก