ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
“รอฉันอาบน้ำก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน อย่าเพิ่งออกไป”
สั่งจัง อยากรู้นัก กินใบสั่งเป็นอาหารเช้าหรือไงถึงได้ชอบสั่ง
“เร็ว ๆ ล่ะ ฉันรีบ” เธอว่าพร้อมกับมองค้อนเขาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
คนไม่กินซ้ำหายเข้าไปในตู้อาบน้ำพร้อมทั้งเสียงน้ำกระทบร่าง เธอกลับมายืนอยู่กลางห้องนอน มองซากซองถุงยางอนามัยหลายซองเกลื่อนเต็มพื้นห้อง
เขาไม่รู้เหรอว่าเมื่อคืนคือครั้งแรกของเธอ ถึงได้ทำรุนแรงไปหลายยกขนาดนั้น เขาจะรู้ไม่รู้ก็ช่าง เธอมองหาชุดของตัวเอง ดีนะที่เขาไม่ใช่พวกบ้ากามชอบฉีกเสื้อผ้า
เธอจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็เก็บซากของซองถุงยางอนามัย ก่อนจะนับจำนวนไปด้วย หกชิ้นถ้วนไม่ขาดไม่เกิน
เธอแอบก่นด่าในใจ คนที่แก่คราวพ่อแบบเขาอายุจะสี่สิบอยู่แล้ว มีแรงทำตั้งหกครั้ง หกครั้งเลยนะ หกครั้ง
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น เธอเองก็จัดการกับขยะมลพิษพวกนั้นจนเรียบร้อย เขาออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาไม่บ่งบอกถึง
ความเหนื่อยล้าและความแก่อย่างที่เธอชอบค่อนขอดเขาในใจ
ม่านฟ้านั่งตรงโซฟาที่ไม่ไกลจากเตียง เธอไม่กล้านั่งบนเตียง บอกตามตรงว่าภาพคราบเลือดที่แห้งติดกับผ้าปูที่นอนทำให้เธอร้อนวูบวาบ เขาอาจไม่กินซ้ำ แต่เธอก็ไม่อยากเสี่ยง
หวังชางมองพนักงานบริษัทอย่างเสียความรู้สึก ไม่คิดว่าเธอจะรับงานแบบนี้ด้วย ปกติเขาไม่กินของใกล้ตัวเพราะกลัวว่าเรื่องราวจะบานปลาย ไม่คิดว่าเจ้หงส์จะส่งยายเด็กนี่มาให้เขา
ยังโชคดีที่อายุหล่อนน่าจะเกินสิบแปด ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ทำงานในโรงงาน
“หนึ่งแสนบาท แล้วถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น” นั่นคือคำที่เขาบอกกับเธอ ปกติเขาไม่จ่ายทิปหนักขนาดนี้ แต่เมื่อคืนต้องยอมรับว่าเขาสนุกมาก ถือว่าจ่ายให้กับความพอใจ และหวังว่าเธอจะไม่ปากโป้งเรื่องเขากินกับพนักงานในโรงงานของตัวเอง
“ฉันไม่ได้ข...” คำว่า ‘ฉันไม่ได้ขายตัว’ ยังไม่ทันออกจากปาก คนวางอำนาจก็เอ่ยตัดบท
“เอาหมายเลขบัญชีมา เร็ว ฉันไม่ได้ว่างเล่นกับเธอทั้งวัน” เสียงทรงอำนาจของรองประธานแห่งหวังกรุ๊ป ทั้งยังเป็นประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่ เขาพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย เธอก็พอจะเข้าใจว่าเขาคงยุ่งจริง ๆ ใช่ว่าเธอจะอยากเล่นกับเขา เพียงแค่จะอธิบายว่าเธอไม่ได้ขาย แต่ช่างเถอะ เขาจะเข้าใจว่าอย่างไร เธอก็ไม่ได้แคร์
ม่านฟ้าบอกหมายเลขบัญชีที่เธอจำได้ขึ้นใจกับเขา เงินคงโอนเข้าบัญชีแล้ว เธอไม่ได้สนใจ โทรศัพท์แบตเตอรี่ไม่เหลือและดับไปตั้งแต่ตอนไหน อันนี้เธอเองก็ไม่รู้