บทที่ 4

หญิงสาวงงงวยกับคำพูดของเขา จะมาแนะนำชื่ออะไรกัน เธอไม่ได้สนใจเรื่องชื่อ แต่สนใจเรื่องที่เขาทำกับเธอ

ม่านฟ้าพยายามไม่มองอะไรที่มันห้อยโตงเตง แต่เพราะเธอนั่งอยู่บนเตียง ระดับสายตาเธอมันอยู่ระดับเอวเขาตลอดเวลา หญิงสาวยืนขึ้นเต็มความสูง

อย่างนี้ค่อยยังชั่วหน่อย เธอจะได้สูงเท่าเขา

“ไม่ได้ข่มขืนแล้วนี่อะไร รอยพวกนี้อย่าบอกนะว่าไม่ใช่แกทำ” เธอชี้รอยบนตัวที่มองเห็นจากเนินหน้าอกจนถึงหน้าท้องแบนราบและน้องสาว รอยดูดจนขึ้นสีแดงกุหลาบเกิดขึ้นแทบจะทั่วตัวเธอ

เขามีปากเดียวหรือมีหลายปากถึงได้ดูดขนาดนี้ เห็นเธอเป็นของกินหรือไง ดูดกันขนาดนี้

“ฉันก็เป็นรอยเหมือนกัน” คนยืนห้อยโตงเตงเองก็ไม่ยอม ใช่ว่าเขาดูดเธอคนเดียวเสียที่ไหน เธอเองก็ดูดเขาไม่ต่างกัน

“ตรงไหนไม่ทราบ” คนยืนบนเตียงไม่ยอมรับ ดูแล้วเขาไม่ได้มีตรงไหนที่เป็นรอยแดงเลยสักนิด

ท่านประธานหนุ่มหันหลังให้เธอ ม่านฟ้าใช้สองมือปิดปากตัวเองไว้แน่น ซากอารยธรรมข้างหลังเขานั่นฝีมือเธอเหรอ จะว่าเขาทำตัวเองก็คงไม่ใช่ เพราะอยู่กันแค่สองคน แก้มก้นของเขาทั้งสองข้างมีรอยกัดด้วย

แล้วภาพความทรงจำบางอย่างก็เกิดขึ้นในมโนสำนึกของเธอ

“ก้นคุณน่ากินจัง”

“อา...อย่ากัด”

“ก็มันน่ากิน เหมือนซาลาเปาเลย ขอกินหน่อยนะ ซาลาเปากับไส้กรอกน่ากิน”

เมาแหละ คงเพราะเธอเมา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะความเมาทั้งนั้น เธอจำอะไรไม่ได้เลย

“อา...หมิงเสียว”

เธอจำไม่ได้สักอย่าง จำไม่ได้เลย

“เอาอีกนะคะ หมิงยังอยากอยู่”

“อา...อย่างนั้นแหละค่ะ เลียตรงนั้นเลย”

อีหมิง!...มึงทำอะไรลงไป

ม่านฟ้ามองหน้าเขาพร้อมกับรู้สึกผ่าวร้อนทั้งใบหน้าเพราะความอาย แต่ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้หนาวยะเยือกไปทั้งตัว และระลึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างเปล่าเปลือย