ตอนที่ 146 ฉันเป็นหนี้เธออีก

“โธ่เอ้ย!” เยี่ยซือเจวี๋ยสาปส่งเสียงเบา ไม่ฟังมู่ซย่าอีกต่อไปเขาบิดขี้เกียจแล้วอุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้ ยกเท้าเดินออกไป

“ปล่อยฉัน!” มู่ซย่าพยายามดิ้นรน “ห้าวินาที! ฉันขอเวลาแค่ห้าวินาที!”

“สายเกินไปแล้ว!” เยี่ยซือเจวี๋ยอุ้มเธอแล้ววิ่งออกไป

แต่ในขณะนี้ กล่องข้อความสีขาวปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า "ซอฟต์แวร์ถูกลบแล้ว"

ดวงตาของมู่ซย่าเป็นประกาย "พวกเขาได้คืนการควบคุมให้กับเราแล้ว!"

เยี่ยซือเจวี๋ยก็เห็นเช่นกันและก็จำต้องหยุดฝีเท้าอย่างช่วยไม่ได้

ในขณะนี้ มู่ซย่าหลุดจากอ้อมแขนของเยี่ยซือเจวี๋ยแล้ววิ่งไปที่คอมพิวเตอร์ กดคีย์ลับสองสามคีย์อย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา คอมพิวเตอร์ก็แจ้งว่า "ประตูได้เปิดออกแล้ว"

"เปิดแล้ว!" ใบหน้าของมู่ซย่าก็มีความสุขขึ้นมาทันที

แต่เธอก็ดีใจได้ไม่นาน เพดานทรุดตัวลงและแตกอย่างรวดเร็ว

ความเร็วขนาดนี้แม้กระทั่งเยี่ยซือเจวี๋ยก็ยังตอบสนองไม่ทัน

โชคดีที่การตอบสนองของมู่ซย่านั้นเร็วพอ เธอพลิกตัวหลีกเลี่ยงเพดานที่ตกลงมาจากเหนือศีรษะของเธอและกระโจนไปตรงหน้าเยี่ยซือเจวี๋ย

เยี่ยซือเจวี๋ยได้สติ คว้ามู่ซย่าแล้วลากเธอออกจากห้อง

พวกเขาออก,kจากห้องได้ไม่นาน เพดานของทั้งห้องก็ถล่มลงมาจนหมด

ในทะเลฝุ่นและเพลิงไฟ มองเห็นเพียงซากปรักหักพัง

ในเวลาเดียวกัน มู่ซย่าก็ได้ยินเสียงประตูชั้นล่างเปิด

หลายคนตะโกนอย่างมีดีใจ "เปิด! ประตูเปิดแล้ว วิ่ง!"

มู่ซย่าถอนหายใจยาว มองเข้าไปในดวงตาของเยี่ยซือเจวี๋ยและยิ้มด้วยความโล่งอก "ฉันบอกว่าแล้ว เราจะไม่ตายที่นี่หรอก"

เยี่ยซือเจวี๋ยจ้องมองนัยต์ตาเธอ พูดอย่างไม่มีทางเลือก“ใช่ ฉันเป็นหนี้ชีวิตเธออีกรอบ”