ตอนที่ 157 ขอบคุณเธอ

แต่ความจริงได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว มู่ซย่าไม่ใช่เด็กผู้หญิงธรรมดาจริงๆ

เขาเป็นคนที่มองคนเป็น

หลัวอี้ยิ้มอย่างแยเกและพูดกับเยี่ยซือเจวี๋ย "ฉันคิดว่าฉันอาจต้องรีบไปตรวจสาย ช่วงนี้ดูเหมือนจะไร้สาระ"

เยี่ยซือเจวี๋ยกำลังจะพูดแล้วมู่ซย่าก็มาถึงข้างหน้าพวกเขา

มู่ซย่ากอดสมุดบันทึกในอ้อมแขนของเธอแน่น เปิดปากของเธอและดูเหมือนจะลังเลที่จะพูด

แต่เธอเงียบอยู่นานและในที่สุดเธอก็พูดได้เพียงประโยคเดียว "ขอบคุณนะ...เยี่ยซือเจวี๋ย"

ขอบคุณที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยให้ฉันได้สมุดบันทึกของแม่

เยี่ยซือเจวี๋ยยักไหล่ "ดูเหมือนว่าเธอจะจำสิ่งที่ฉันพูดไม่ได้ เธอชอบพูดขอบคุณมากขนาดนี้ กลับไปแล้วอย่าลืมทำเกี๊ยวให้ฉัน"

มู่ซย่าพยักหน้าอย่างจริงจัง “อือ! นายอยากกินเท่าไหร่ฉันก็จะทำให้”

เยี่ยซือเจวี๋ยมองเธออย่างลึกล้ำและพูดด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง “เกี๊ยวที่เธอทำนั้นอร่อยฉันอยากกินมันไปตลอดชีวิตของฉัน เธอจะทำไหม?”

“แค่ก…” หลัวอี้ข้างๆ สำลักน้ำลายของตัวเอง

คำพูดของเยี่ยซือเจวี๋ยเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดว่าพวกเขาหมายถึงใช่มั้ย? เขาไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม?

ฤดูใบไม้ผลิของท่านประธานสี่พี่น้องเย็นชามาแล้ว ?

ถ้าเป้นแบบนี้จริง สามในสี่ของพวกเขาเป็นฤดูใบไม้ผลิเหมือนกัน ซึ่งจัดการยากจริงๆ

มู่ซย่ามองมาที่หลัวอี้ที่จู่ๆ ก็ไออย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาขาวซีดและใบหน้าของเขาก็งงงวย

แค่ทำเกี๊ยวได้เท่านั้น แม้ว่าจะทำเกี๊ยวให้ตลอดชีวิต ก่อนที่เธอจะแก่เกินไปและไม่สามารถขยับตัวได้ เธอก็สามารถช่วยทำเกี๋ยวให้เขาได้อย่างแน่นอน

หลัวอี้มีปฏิกิริยาที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้เพื่ออะไร?

แต่ว่าเธอไม่เคยเข้าใจเรื่องของพวกเขาสี่ตระกูลใหญ่แห่งจิงตู เธอเลยไม่ได้ถาม เธอหันศีรษะและพยักหน้าอย่างแน่วแน่ให้เยี่ยซือเจวี๋ย “ได้ ตราบใดที่นายต้องการกิน ฉันจะมาทำให้นาย นายอย่ากินจนเลี่ยนก้แล้วกัน”