ตอนที่ 165 สิ่งของล้ำค่า

เยี่ยซือเจวี๋ยหันมามอง หลัวอี้ซึ่งอยู่ข้างหลังก้าวไปข้างหน้าพูดว่า "ลูกพี่ได้ระบุตำแหน่งโดยประมาณของอีกฝ่ายหนึ่งแล้ว เดี๋ยวฉันจะถามเธอในภายหลัง เธอน่าจะส่งตำแหน่งมาในเร็วๆ นี้"

จวินเฮ่าเซวียนถามด้วยความสงสัย "ลูกพี่ ? ลูกพี่คนไหน หลัวอี้เป็นแฮ็กเกอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในจิงตูไม่ใช่เหรอ?"

เพียงได้ยินหลัวอี้ตอบ "ลูกพี่ก็คือมู่ซย่า คุณมู่"

ดวงตาของจวินเฮ่าเซวียนเบิกกว้างอย่างไม่คาดคิด ถามด้วยความประหลาดใจ "มู่ซย่าทำเรื่องพวกนี้เป็นด้วยเหรอ?"

ฉินหรานเฟิงก็ตกใจอย่างมากเช่นกัน

"สรุปมีอะไรบ้างที่เธอทำไม่เป็น? เธอมาจากชนบทไม่ใช่เหรอ หญิงสาวบ้านนอกคนหนึ่ง ทำไมมีความสามารถรอบด้านขนาดนี้”

หลัวอี้ปกป้องมู่ซย่าพูดว่า "อย่าดูหมิ่นลูกพี่ มาจากชนบทอะไร ทำไมดูถูกสถานะของลูกพี่ล่ะ"

ฉินหรานเฟิงเหลือบมองหลัวอี้อย่างแปลกใจ พูดว่า "ตอนแรกนายไม่ชอบเธอมากที่สุดชัดๆ... "

หลัวอี้จ้องไปที่เขาแวบหนึ่ง "วันนี้กับวันนั้นไม่เหมือนกัน ฉันจะโทรหาลูกพี่แล้ว เยี่ย นายช่วยส่งช่องทางติดต่อของลูกพี่ให้ฉันหน่อย "

หลัวอี้ตะโกนเรียกลูกพี่อย่างเป็นธรรมชาติทุกถ้อยทุกคำ ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้เขาเคยไม่ไว้ใจมู่ซย่า

เยี่ยซือเจวี๋ยอ้าปากพูดว่า "ก่อนอื่น นายช่วยฉันทำสิ่งที่สำคัญเรื่องหนึ่งก่อน"

หลัวอี้ถามด้วยความสงสัย “เรื่องอะไร?”

สิบนาทีต่อมา

เยี่ยซือเจวี๋ยมาที่ห้องนิรภัยที่ได้รับการปกป้องอย่างดีบ้านหลัวอี้

ห้องนิรภัยของตระกูลหลัวมีเครื่องประดับโบราณมากมาย การป้องกันหนาแน่นมากจนยุงยังเข้าไม่ได้ ดังนั้นจึงปลอดภัยมาก

หลัวอี้ถามขณะเปิดประตูว่า "นายต้องการเก็บสิ่งของล้ำค่าอะไร? ถึงต้องมาใช้ห้องนิรภัยของบ้านฉัน บ้านนายก็มีห้องนิรภัยไม่ใช่เหรอ"

เยี่ยซือเจวี๋ยพูดอย่างเคร่งขรึม "ของนายปลอดภัยกว่า"

หลัวอี้พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ที่นี่ปลอดภัยที่สุดในจิงตู ตอนแรกที่พวกเราจับไอ้คนนั้นได้ ก็ควรพามาขังที่ห้องนิรภัยของบ้านฉัน… แต่สรุปนายจะเก็บอะไรไว้กันแน่?”