ตอนที่ 283 ของขวัญ

หว่านเย่ว์

มู่หว่านเยว์

นี่มันชื่อแม่ของเธอไม่ใช่เหรอ

“ จะยืนนิ่งอยู่ทำไม เข้าไปซิ ” เยี่ยซือเจวี๋ยเอ่ยปากเร่งเร้า

มู่ซย่าคิดว่าคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ จึงไม่ได้พูดอะไร เดินตามเยี่ยซือเจวี๋ยเข้าไปในร้านอาหาร

ตอนนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดโมง ยังไม่มีใครมาที่ร้านอาหาร ดังนั้นในร้านจึงโล่งมาก

มู่ซย่ากวาดตามองไปรอบๆ ร้านอาหารถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา แม้จะดูสบายตา แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ นอกจากชื่อร้าน ร้านอาหารหว่านเยว์

มู่ซย่านั่งลงตรงข้ามเยี่ยซือเจวี๋ยเงียบๆ กระทั่งเยี่ยซือเจวี๋ยยืนเมนูอาหารมาให้ มู่ซย่าก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “ ร้านนี้มีอะไรพิเศษเหรอ ”

เยี่ยซือเจวี๋ยกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ถามว่า “ ทำไม คิดว่ามีระดับไม่พอหรือไง ”

มู่ซย่าส่ายหน้า “ ฉันไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรกับระดับชั้นของร้านอาหาร เพียงแต่......ฉันคิดว่านายจะพาฉันไปร้านอาหารตะวันตกที่ค่อนข้างจะจองที่นั่งได้ยากซะอีก ”

เยี่ยซือเจวี๋ยเลิกคิ้วขึ้น “ เธอชอบอาหารฝรั่งเหรอ ”

“ ไม่ ” มู่ซย่าส่ายหน้าอีกครั้ง “ ฉันแค่คิดว่า ......ช่างเถอะ ถือซะว่าฉันไม่ได้ถามแล้วกัน ”

ที่สำคัญคือสิ่งที่เยี่ยซือเจวี๋ยพูดในตอนนั้นว่า ” เธอคงไม่รู้ซินะว่าตัวเองแต่งงานกับใคร ” เธอคิดว่าอย่างน้อยเขาคงจะพาเธอไปในร้านที่มีค่าอาหารเฉลี่ยต่อหัวอยู่ที่สี่ห้าหลัก แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะพามาที่ร้านอาหารธรรมดาที่มีค่าอาหารเฉลี่ยต่อหัวไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกประหลาดใจ

แต่ว่าเธอไม่ได้มีปัญหาเรื่องอาหารการกินอยู่แล้ว

มู่ซย่าสลัดความรู้สึกประหลาดใจนั้นออกไป จากนั้นก็สั่งอาหารสองสามอย่าง แล้วยื่นเมนูให้เยี่ยซือเจวี๋ย

เยี่ยซือเจวี๋ยเองก็สั่งอาหารอีกสองสามอย่าง แล้วก็ให้พนักงานบริการนำอาหารมาเสิร์ฟ

และแล้ว เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ......

มู่ซย่าเพิ่งจะชิมไปคำเดียว ทันใดนั้นต่อมรับรถก็เกิดความรู้สึกที่คุ้นเคยมากผุดขึ้นมา

ตอนแรกมู่ซย่าก็ไม่ได้คิดมาก แค่คิดว่าร้านอาหารแห่งนี้มีวิธีการทำอาหารเหมือนชาวบ้านทั่วไป

แต่หลังจากที่เธอกินเป็นคำที่สอง ความคุ้นเคยเช่นนั้นก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น เหมือนเธอเคยได้ลองลิ้มชิมรสชาติอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว