ตอนที่ 303 ภรรยาของเขา

แค่พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันที่สองแล้ว เรื่องแรกหลังจากที่มู่ซย่าตื่นขึ้นมาก็คือหันไปมองเยี่ยซือเจวี๋ยที่นอนอยู่ข้างๆ แต่แล้วพื้นที่บนเตียงตรงนั้นกลับว่างเปล่า

เยี่ยซือเจวี๋ยไปไหน

มู่ซย่าตื่นเต็มตาทันที ลุกขึ้นมาตามหาคน เมื่อถามพ่อบ้านแล้วจึงได้รู้ว่าเยี่ยซือเจวี๋ยออกจากบ้านไปบริษัทเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เธอรู้สึกหัวใจโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก ตอบแค่”ออ” เดินกลับห้องไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

แต่ชั่วพริบตาต่อมา เธอก็มองเห็นกล่องสีดำกำมะหยี่กล่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขก ข้างๆกันนั้นยังมีการ์ดที่เขียนตัวอักษรพร้อมลายเซ็นทิ้งเอาไว้

มู่ซย่าคลี่การ์ดออก บนการ์ดเขียนเอาไว้ด้วยลายมือฉวัดเฉวียนว่า “ของขวัญวันแต่งงาน ให้คุณ”

ปลายนิ้วของมู่ซย่าแข็งทื่อ หยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมา วินาทีที่เปิดออก แสงวิบวับของเพชรที่อยู่บนแหวนได้ส่องประกาย จนทำให้เธอรู้สึกแสบตา

มู่ซย่าแข็งทื่อไปทั้งตัวทันที ในสายตาไม่มีสิ่งอื่น มีแต่แหวนเพชรวงนั้นที่วางนิ่งอยู่ในกล่อง

แค่เยี่ยซือเจวี๋ยมอบร้านอาหารหว่านเย่ว์ให้เธอ ก็เหนือความคาดหมายมากแล้ว

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเยี่ยซือเจวี๋ยจะมอบแหวนเพชรให้เธออีก เพราะว่าการแต่งงานของทั้งสองคนเป็นแค่ในนามเท่านั้น ไม่ใช่การแต่งงานด้วยความรักเหมือนคู่รักทั่วไป

วินาทีนี้ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นสายหนึ่งที่ส่งผ่านบริเวณหน้าอกของเธอไปยังสมอง จากนั้นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

มือที่สั่นเทาของมู่ซย่าหยิบแหวนเพชรวงนั้นออกมา สวมไปที่นิ้วนางข้างขวาของตัวเอง

ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ขนาดกำลังพอดี

มู่ซย่าอดไม่ได้ที่ลูบไล้เพชรที่อยู่บนแหวน บริเวณมุมปากมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว

ผ่านไปครู่ใหญ่ มู่ซย่าจึงได้สติกลับมาจากความเซอร์ไพรส์

เธอใคร่ครวญอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าส่งข้อความให้กับเยี่ยซือเจวี๋ย

เนื้อหาในข้อความนั้นง่ายมาก

“ฉันเห็นแหวนแล้ว มันสวยมาก”

แต่เมื่อพิมพ์ตัวอักษรเสร็จแล้ว เธอกลับไม่ยอมกดปุ่มส่งออกสักที

ไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำอย่างบอกไม่ถูก

นี่เธอเป็นอะไรไป

ทั้งๆที่สมองของเธอบอกเธอว่า นี่เป็นแค่การแต่งงานปลอมๆ สักวันเธอก็ต้องแยกจากเยี่ยซือเจวี๋ยอยู่ดี