ตอนที่ 312 เกี๊ยวมหัศจรรย์

เขาแตกต่างจากหญิงชรา เขาเคยกินอาหารรสเลิศมานับไม่ถ้วนในเมืองจิงตู ก็แค่เกี๊ยว แค่คิดก็ไม่มีอะไรอร่อยเป็นพิเศษ

ด้วยความสงสัย ซือถูไห่จึงยัดเกี๊ยวเข้าปากของเขาโดยตรง

เมื่อเขากินคำแรก รสชาติที่เข้มข้นและนุ่มนวลก็กระจายในปากของเขาทันที

นี่คือรสชาติที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ มันอร่อยจนคนอยากตบโต๊ะ

หลังจากกินเกี๊ยวลงท้องไปหนึ่งชิ้น ซือถูไห่แทบรอไม่ไหวที่จะคีบชิ้นที่สอง...

ซือถูไห่และหญิงชราเกือบจะกินเกี๊ยวจานใหญ่หมดภายในเวลาอันสั้น

เมื่อเหลือเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายในจาน หญิงชราและซือถูไห่ก็ไปคีบมันพร้อมกัน ซือถูไห่หยุดมือและดึงตะเกียบกลับมาอย่างเสียดาย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม่กินเถอะครับ”

จู่ ๆ หญิงชราก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือเกี๊ยวที่มู่ซย่าทำ เธอทำเสียงฮึดฮัดแล้ววางตะเกียบลงโดยไม่ได้คีบมันขึ้นมา และพูดเปลี่ยนประเด็นว่า “เป็นเพราะฉันหิวเลยกินอาหารขยะแบบไหนก็อร่อย ฉันกินอิ่มแล้ว พวกเธอกินเถอะ”

หญิงชราพูดพลาง เธอมองดูเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายเป็นครั้งสุดท้ายและบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องนอน

เมื่อมู่ซย่ามองดูการแสดงออกของหญิงชรา เธอก็กระตุกมุมปากจนแทบไม่ได้ยิน

กินไปมากขนาดนี้ พรุ่งนี้หญิงชราคงรู้สึกสบายเป็นแน่!

เธอถามซือถูไห่อย่างอ่อนโยน “พ่อคะ พ่อจะกินอีกไหม? หนูห่อเกี๊ยวไว้อีกหนึ่งจาน และต้มสุกให้พ่อแล้วด้วย”

ซือถูไห่ยังอยากกินจริง ๆ แต่เขาไม่ต้องการให้มู่ซย่าเห็นว่าเขาพอใจกับฝีมือการทำอาหารของเธอ ดังนั้นเขาจึงส่ายมือแล้วพูดว่า “พ่อก็อิ่มแล้วเหมือนกัน ลูกต้มในส่วนที่ลูกกินเองเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทาง พ่อไปนอนก่อน ห้องของลูกอยู่ทางนั้น พ่อให้คนขับรถจัดที่นอนให้แล้ว ลูกกินเสร็จแล้วก็ควรเข้านอนไว ๆ”

“ค่ะ พ่อ” มู่ซย่าอมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่เป็นอันตราย

หลังจากที่ซือถูไห่กลับไปที่ห้อง มู่ซย่าก็ลุกขึ้นและไปที่ห้องครัว

เธอไม่ได้กินเกี๊ยว แต่กลับต้มผักกวางตุ้งง่าย ๆ แล้วกินกับข้าว