ตอนที่ 339 คนสำคัญมาแล้ว

“ฉันกำลังจะบอกนายเลย ฉันเพิ่งได้รับแผนที่ภูมิประเทศมา กำลังเตรียมตัวจะไปที่นั่น เมื่อไปถึงจะทำการวางกับระเบิดไว้สองลูก” หลัวอี้กล่าวอีกทั้งยังพร่ำบ่น “ไอ้สถานที่ลอสแอนเจลิสแห่งนี้ การวางกับระเบิดนั้นคล้ายกับการทอดมันฝรั่งอย่างไรอย่างนั้น ทำแผนที่ภูมิประเทศนี่เปลืองแรงฉันไปแล้วครึ่งวัน”

เยี่ยซือเจวี๋ยตอบรับ‘อืม’ เห็นรถสองสามคันจอดอยู่ด้านข้างคฤหาสน์และมุ่งหน้าไปยังทางแยก

ห้ากิโลเมตรเพียงชั่วพริบตา รถของหลัวอี้ไปถึงที่นั่นด้วยความรวดเร็ว

เวลาเพียงไม่นาน การวางกับระเบิดก็เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย

รถขับออกไป เหล่าลูกน้องต่างกระจายตัวและดักซุ่มอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

ขั้นตอนและกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไปไม่ถึงสิบนาที

ทุกครั้งคู่ต่อสู้อยู่ภายใต้ความมืด เขาอยู่ในที่ที่สามารถมองเห็นได้ ทำให้เขาไร้หนทางตอบโต้ ครั้งนี้ในที่สุดบทบาทก็ได้พลิกแพลง คนที่ได้หลบซ่อนตัวอยู่ภายในความมืดกลายเป็นพวกเขา

เยี่ยซือเจวี๋ยลอบกำหมัดแน่น

บัญชีแค้นของมู่ซย่า บัญชีแค้นก่อนหน้านี้ของเขา ในครั้งนี้จะได้รับการชำระแค้นแล้ว

การระเบิดอีกฝ่ายให้ตายไปในทันทีนั้นง่ายดายกว่า แต่คงจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น เขากลัวปัญหาที่จะตามมาไม่รู้จบ

ฉินหรานเฟิงที่อยู่ด้านข้างรู้สึกประหม่าเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นายว่าถ้าหากไอ้คนผู้นั้นเขาไม่ได้มาด้วยตัวเอง ส่งพวกลูกกระจ๊อกของเขามา พวกเราจะทำยังไง? สิ่งที่พยายามไปทั้งหมดจะไม่เสียเปล่าเหรอ?”

เยี่ยซือเจวี๋ยทอดสายตามองไปยังทางแยกที่อยู่ไกลออกไป กล่าวอย่างหนักแน่น “เขาจะมา”

ใช้พละกำลังและเสียแรงไปมากมายเพื่อรุกล้ำเขา นั่นไม่ใช่เพื่อที่จะล่อลวงเขาออกมาหรืออย่างไร?

แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่าย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมผู้ชายคนนั้นถึงต้องลงมือกับเขาอย่างรุนแรงในทุกครั้ง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมีความตั้งใจอย่างมากที่จะฆ่าเขา ภายใต้โอกาสที่ดีเช่นนี้ ทำไมคนผู้นั้นถึงจะไม่มารับศพของเขาด้วยตัวเองล่ะ?

นี่คือลางสังหรณ์ และเขารู้สึกได้ว่าลางสังหรณ์ในครั้งนี้นั้นแม่นยำและถูกต้องอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้ที่มู่ซย่ากล่าวถึงเรื่องสัมผัสที่หก ภายในใจของเขานั้นรู้สึกไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์จริงๆ

ฉินหรานเฟิงยักไหล่ “ทางที่ดีที่สุดก็คงเป็นเช่นนั้น ไอ้หมอนั่นวอนหาเรื่องมาหลายครั้งแล้ว ระเบิดให้ตายไปเลยก็ง่ายไป! รอให้ไอ้หมอนั่นตาย ฉันจะทุบตีเขาอย่างรุนแรงเพื่อระบายความโกรธอย่างแน่นอน!”

เยี่ยซือเจวี๋ยไม่กล่าวสิ่งใด เขาเพียงทอดสายตาจ้องมองไปในระยะไกลอีกครั้ง