ตอนที่ 361 ขั้นสุดของชีวิต

“กู้หว่านหว่านงั้นเหรอ…” ผู้อำนวยการเคยได้ยินชื่อนี้ เธอเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองไห่และเป็นอันดับหนึ่งของการคัดเลือกนักเรียนในมหาวิทยาลันจิงตูครั้งนี้ด้วย

เขาเงียบไปสองวินาทีแล้วกล่าวขึ้น “แต่เธอเป็นนักเรียนที่จบการศึกษาแล้ว ถ้าจะย้ายไปห้องปรับพื้นฐานของคุณแบบนี้ก็ต้องดูว่าเธอจะยอมไหม”

โอวหยางโม่ตอบ “ไม่ต้องกังวลครับ เดี๋ยวผมจะไปหาเธอเอง”

“โอเค!” ผู้อำนวยการตกลงเสียงชัด “งั้นก็ตามนี้นะ ผมคนหนึ่ง คุณคนหนึ่ง แฟร์ๆ”

โอวหยางโม่พบว่าตนกับผู้อำนวยการไม่ใช่คนประเภทเดียวกันเลย เขาจึงลุกขึ้นกล่าวลา “ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คุณยุ่งอยู่ไปทำธุระต่อเถอะ”

“ผมไม่ยุ่งหรอก คุณต่างหากเดี๋ยวผมไปส่ง…”

“ไม่เป็นไรครับ” โอวหยางโม่ปฏิเสธทันที พร้อมกับก้าวเดินออกจากห้องผู้อำนวยการไป

ผู้อำนวยการถอนหายใจยาวเหยียดแล้วปล่อยตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยใจ

เป็นผู้อำนวยการนี่มันเหนื่อยจริงๆ หากไม่ใช่ว่าพวกศาตราจารย์เร่งเร้าให้เขาสร้างตึกวิจัยใหม่แล้วทุนจากกระทรวงศึกษาก็ไม่พอล่ะก็ เขาก็ไม่อยากทำลายคุณสมบัติในการคัดเลือกนักเรียนของโอวหยางโม่หรอก

ยิ่งกว่านั้นโอวหยางโม่ก็คือนักเรียนใหม่ของมหาวิทยาลัยจิงตู

ขอเพียงแค่เด็กที่เยี่ยซือเจวี๋ยแนะนำมาจะสามารถผ่านการสอบประจำเดือนครั้งแรกก็พอ

พระเจ้าอวยพรด้วยๆ…

ณ คฤหาสน์ซือถู

มู่ซย่าจุดเทียนหอมช่วยในการนอนหลับ ทำให้เธอหลับสบายได้สักที ทว่าช่วงที่เธอกำลังหลับสบายนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อนปลุกให้เธอตื่น

“ใครเนี่ย?” มู่ซย่าตื่นขึ้นมานั่งตัวตรง

ได้ยินเสียงของซือถูไห่ดังขึ้น “ซานซาน ยังไม่ตื่นเหรอ?”