ตอนที่ 374 อาสาสมัคร

ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ เด็กคนนี้ก็เข้ามาด้วยเส้นสายเหมือนกัน

นักเรียนแย่นี่มันเป็นปูนไม่ยึดผนังจริงๆ นอกจากทำลายชื่อเสียงของห้องแล้วก็ไร้ประโยชน์

โอวหยางโม่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หลังสอบเสร็จไปที่ห้องปกครองเอง อย่าเสียเวลาเพื่อนๆ คนอื่นเขา ตอนนี้ไปเตรียมตัวสอบเถอะ หว่านหว่าน เดี๋ยวไปหยิบข้อสอบกับผม”

“ค่ะอาจารย์” กู้หว่านหว่านเดินตามโอวหยางโม่ไปอย่างเชื่อฟัง

ในห้องเรียนเกิดคำพูดซุบซิบขึ้นมาอีกครั้ง

‘เมื่อกี้ฉันไม่ทันสังเกต แต่ว่าห้องเรามีคนหน้าตาดีเยอะมากเลยอ่ะ’

‘ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดล่ะก็ อีกไม่นานห้องเราต้องเป็นหัวข้อกระทู้ของมหาวิทยาลัยแน่ๆ’

ผู้ชายคนนั้นไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เพียงแค่เดินกลับเข้าที่ไปเฉยๆ

ทันทีที่เขานั่งลง มู่ซย่าก็ได้ยินเสียงพูดของเพื่อนร่วมโต๊ะของเขา “หรงเซวียน ทำไมนายต้องช่วยฉันรับไว้ด้วย? ทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนทำ นายฟุบหลับอยู่ตลอดไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่เห็นต้องมารับโทษแทนฉันเลย!”

ชายหนุ่มเพียงแค่ตอบส่งๆ ว่า “ก็แค่ทัณฑ์บนลบคะแนนเฉยๆ ไม่ต้องคิดมากหรอก”

“ไม่ใช่ แต่ฉัน…”

“ไม่ต้องพูดแล้ว! ฉันไม่ได้ทำเพราะนาย แต่ทำเพราะตัวเองต่างหาก ฉันไม่อยากเรียน ฉันอยากเข้ากรม! ถ้าตาเฒ่าในบ้านกับพี่ชายของฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่หนอนหนังสือ เดี๋ยวพวกเขาก็จะยอมแพ้ไปเอง”

“เฮ้อ ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ บ้านนายก็เหมือนกัน คนเขาอยากให้ลูกเป็นทหารกันหมด แต่บ้านนายอยากให้นายเรียนหนังสือ หรงเซวียนหรือว่านายลองกลับไปพูดกับคุณท่านจวินดูไหม อย่าขัดใจเขาเลย”

มู่ซย่าได้ยินดังนั้น เปลือกตาก็ยกขึ้นมาทันที

ตระกูลจวิน? จวินหรงเซวียน?

จวินเฮ่าเซวียนเป็นอะไรกับจวินหรงเซวียนล่ะ?

มู่ซย่ามีความอยากรู้ หันไปมองจวินหรงเซวียนแวบหนึ่ง

เมื่อกี้เธอไม่ได้ตั้งใจมองเขา แต่พอมาดูดีๆ ตอนนี้ มู่ซย่าก็รู้สึกคุ้นชินอย่างบอกไม่ถูก

ทรงหน้าแบบนี้ จมูกแบบนี้ ดวงตาแบบนี้…แม้สีผิวจะคล้ายกับจวินเฮ่าเซวียน แต่เมื่อเทียบกันแล้ว จวินหรงเซวียนดูหนุ่มกว่าเยอะ