ตอนที่ 398 ชอบพี่ใหญ่เหรอ?

“บริษัทขนส่ง? ” มู่ซย่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามว่า “นิติบุคคลที่อยู่เบื้องหลังก็คือหมอนั่นใช่ไหม? ”

จวินเฮ่าเซวียนส่ายหน้า “ไม่ใช่ เป็นนักธุรกิจธรรมดาคนหนึ่ง แต่นี่มันแปลกมาก บริษัทแห่งนี้ใหญ่โตตั้งขนาดนั้น แต่นิติบุคคลกลับเป็นแค่คนธรรมดาๆ มากๆ คนหนึ่ง มันไม่สมเหตุสมผลเลย สรุปก็คือเมื่อล็อกเป้าหมายได้แล้ว พวกเราก็สามารถตรวจสอบต่อไปได้”

มู่ซย่าตอบกลับไปว่า “อืม” และเอ่ยทวนซ้ำออกมาด้วยท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ “บริษัทขนส่ง...”

ธุรกิจขนส่งอาจฟังดูเหมือนไม่ได้กำไรเท่าอสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจสินค้าฟุ่มเฟือยหรือบริษัทออกแบบผลิตภัณฑ์ไฮเทค แต่จริงๆ แล้วธุรกิจประเภทนี้ทำกำไรได้มหาศาล อีกทั้ง...ยังง่ายต่อการปะปนสินค้าผิดกฎหมายไปในการขนส่งอีกด้วย

และธุรกิจขนส่งยังมีกระจายอยู่ไปทั่วทุกที่ จึงทำให้สืบหาข่าวสารได้อย่างง่ายดาย

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเลือกธุรกิจที่เหมาะกับการทำปฏิบัติการใหญ่เป็นอย่างมากมาจริงๆ

“ฉันว่า...” มู่ซย่าเอ่ยอย่างเย็นชา “จีนเป็นประเทศที่ห้ามใช้ปืนและระเบิดส่วนตัวโดยเด็ดขาด แต่แค่ฉันคนเดียวก็เจอระเบิดไปสองครั้งแล้ว ที่แท้ก็ขนส่งของพวกนี้ผ่านทางนี้นี่เอง”

เมื่อจวินเฮ่าเซวียนได้รับคำชี้แนะจากมู่ซย่า จู่ๆ เขาก็ปรบมือขึ้นมา “ผมสามารถขอให้เพื่อนที่อยู่ในศุลกากรไปลองตรวจสอบบันทึกการขนส่งสินค้าของบริษัทแห่งนั้นให้ได้”

“อืม” มู่ซย่าก็หมายความว่าอย่างนี้เช่นกัน แต่เธอไม่ลืมกำชับว่า “จำไว้ว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น เบาะแสนี้จะได้ไม่ถูกตัดขาดอีก อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์มาก”

จวินเฮ่าเซวียนพยักหน้ารัวๆ “เข้าใจแล้ว อีกเดี๋ยวผมจะไปปรึกษาหารือกับพวกเขาว่าควรจะทำยังไงต่อไป เดิมทีตอนที่อยู่ที่ต่างประเทศผมก็อยากบอกพวกเขาอยู่แล้ว แต่กลัวว่าจะถูกดักฟังทางโทรศัพท์ ก็เลยคิดว่ากลับมาแล้วค่อยคุยกันอีกที”

มู่ซย่าเอ่ยอย่างเห็นด้วย “ทำถูกแล้ว แฮกกเกอร์ของพวกเขาถือว่ามีของเลยทีเดียว ระวังทุกอย่างไว้ก่อนดีกว่า”

ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสองคนก็เดินมาถึงหน้าประตูโรงอาหารของโรงเรียนแล้ว

จวินเฮ่าเซวียนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างเพิ่งมารู้ตัว “คุณพาผมมากินข้าวที่โรงอาหาร? ”

“อื้ม คุณคงไม่ถือหรอกใช่ไหม? ช่วงนี้การเงินของฉันค่อนข้างขาดมือนิดหน่อย เลยเลี้ยงข้าวพวกคุณได้แค่นี้แหละ”

“ผมไม่ถือ จะถือสาได้ยังไงกัน? ” จวินเฮ่าเซวียนเอ่ย และเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าคุณขาดเงิน คุณบอกผมก็ได้แล้ว คุณต้องการเท่าไร? ส่งเลขบัญชีมาให้ผม เดี๋ยวผมโอนให้คุณเลย”

มู่ซย่ารีบปฏิเสธ “ไม่ต้องๆ ฉันแค่ไม่สะดวกใช้เงิน ไม่ได้ไม่มีเงิน”