ตอนที่ 434 ความหายนะที่เกิดจากความโลภ

สวี่ยิงซานนวดขมับพลางเอ่ยว่า “ดังนั้นก็คอยสังเกตเขาไปก่อนสามเดือนแล้วค่อยว่ากันอีกที ภายในสามเดือนนี้ ถ้าเขาประพฤติตัวดีขยันหมั่นเพียร และซิงซิงยอมรับเขาได้ งั้นก็เอาตามนี้แหละ ช่วงนี้นายก็จับตาดูเขาหน่อย ถ้าเขาทำอะไรผิดพลาดไป งั้นก็ไม่ใช่เพราะฉันไม่ให้โอกาสเขาแล้ว”

พ่อบ้านพยักหน้ารับ “คุณท่านวางใจได้เลยครับ ผมจะจับตาดูคุณชายมู่อย่างดีครับ”

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่มู่เฉินเหล่ยกลับมาที่ห้อง เขายังคงได้สติกลับมาไม่ครบถ้วนจากการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้

เดิมทีเขาคิดว่าในเมื่อเขากับสวี่ซิงซิงแต่งงานกันแล้ว ก็ได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน แต่ผลสุดท้ายคือพอหันกลับมาสวี่ยิงซานก็ตีแสกหน้าเขาเข้าให้แล้ว

แล้วแบบนี้จะให้เขาทำจิตใจให้สงบได้ยังไง?

ตอนที่มู่เฉินเหล่ยกำลังสูบบุหรี่เข้าไปทีละมวนๆ ด้วยความร้อนรน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เมื่อมู่เฉินเหล่ยรับสาย อีกฝ่ายก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูย่ำแย่มากๆ “เตรียมเงินสองล้านไว้แล้วหรือยัง? วันนี้เป็นวันสุดท้ายของระยะเวลาที่กำหนดไว้ ถ้ายังไม่จ่ายมาอีก นายก็รอรับหมายศาล แล้วพวกเราค่อยไปเจอกันที่ศาลได้เลย! ฉันเตือนนายไว้ก่อนเลยนะว่าฉันมีคนรู้จักอยู่ที่ศาล ถ้าต้องฟ้องร้องกันขึ้นมาจริงๆ นายแพ้แน่! ”

มู่เฉินเหล่ยเอ่ยเสียงสั่น “พี่จิน พี่ยืดเวลาออกไปให้ผมสักสองสามวันได้ไหม? พี่ให้เวลาผมแค่สองวัน ผมจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหน? ”

“นั่นมันก็เรื่องของนาย อย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน วันนี้เป็นวันสุดท้ายของระยะที่กำหนดไว้ ถ้าไม่จ่ายนายก็รอเข้าคุกไปละกัน! ”

เมื่ออีกฝ่ายพูดจบก็ตัดสายไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้มู่เฉินเหล่ยได้พูดเลย

มู่เฉินเหล่ยเดินวนไปวนมาอยู่กับที่ด้วยความร้อนใจ

ในตอนนั้นเอง ก็มีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง มู่เฉินเหล่ยคิดว่าเป็นพี่จินที่ตัดสินใจจะให้เวลาเขาเพิ่มอีกหน่อย แต่เมื่อรับโทรศัพท์ กลับพบว่าเป็นคนจากบริษัทโปรแกรมแฮก

คนคนนั้นเอ่ยว่า “พวกเราถูกตัดสินให้เป็นจำเลยแล้ว กำลังจะขึ้นศาล แต่ค่าทนายไม่พอ นายต้องจ่ายมาให้ฉันห้าแสน”

มู่เฉินเหล่ยปวดหัวแทบจะระเบิด จึงอดพูดออกไปไม่ได้ว่า “ทั้งตัวของผมมีแต่ห้าหมื่น จ่ายให้คุณห้าแสน? คุณต้องการชีวิตของผมเหรอ? ”

อีกฝ่ายหัวเราะเยาะ และเอ่ยว่า “เดิมทีเรื่องนี้ก็มีต้นเหตุมาจากนายอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอยากไปแข่งกับอันดับหนึ่ง ทางเกมจะตามนายมาจนจับพวกฉันได้อย่างนั้นเหรอ? นายต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!”