ตอนที่ 452 หวาดกลัว

มู่เฉินเหล่ยพยักหน้ารับ “ผมเข้าใจ”

เขาไม่ได้ละสายตาออกไป แววตาของเขาปกคลุมหนาทึบไปด้วยความเยือกเย็นที่อธิบายออกมาไม่ถูก

สวี่ซิงซิงถอนหายใจออกมายาวๆ จากนั้นก็ตบไหล่ของมู่เฉินเหล่ยเบาๆ และเอ่ยว่า “คุยกันรู้เรื่องแล้วก็ดี ถ้าคุยกันให้รู้เรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรก พวกเราก็ไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันจนกลายเป็นแบบนี้หรอก”

มู่เฉินหันหลับไปมองสวี่ซิงซิงเล็กน้อย พยักหน้าอีกครั้งและเอ่ยว่า “ใช่ ผมควรจะมองให้ชัดเจนตั้งแต่แรก”

สวี่ซิงซิงตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า “อื้ม” จากนั้นก็เอ่ยว่า “คาดว่าพ่อน่าจะยังคิดว่าฉันจิตไม่ปกติ ก็เลยไม่เห็นด้วยที่ฉันจะออกจากที่นี่ ยังดีที่พี่มารับฉัน พอฉันกลับบ้านไปร้องห่มร้องไห้บอกว่าจะผูกคอตาย เป็นไปไม่ได้ที่คุณพ่อจะไม่ใจอ่อน ส่วนหนี้ที่พี่ต้องชำระ ฉันจะช่วยจัดการให้เอง”

มู่เฉินเหล่ยพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเหมือนจะเศร้าหมอง จากนั้นก็เอ่ยว่า “ใช้โอกาสช่วงสับเปลี่ยนเวรนี้ พวกเรารีบไปกันเถอะ จะได้ไม่ถูกคนมาพบเข้า ผมรู้ทางไปประตูด้านหลังก็เลยเปิดประตูไว้ก่อนล่วงหน้าแล้ว พวกเราจะออกไปทางประตูด้านหลัง”

“โอเค! ” สวี่ซิงซิงใส่รองเท้าด้วยความตื่นเต้น

ในที่สุดเธอก็ได้ออกไปจากสถานที่เลวร้ายที่เรียกใครมาช่วยก็ไม่ได้แห่งนี้แล้ว!

พอเธอออกไป เรื่องแรกที่เธอจะไปทำก็คือแก้แค้นมู่ซย่า

ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนจงใจยั่วยุเธอที่หน้าประตูสำนักงานกิจการพลเรือน เธอก็คงไม่สูญเสียการควบคุมอารมณ์จนถูกพ่อส่งตัวมาที่โรงพยาบาลจิตเวชหรอก

สวี่ซิงซิงเดินตามมู่เฉินเหล่ยไปที่ประตูด้านหลังอย่างเงียบๆ พลางคิดหาวิธีแก้แค้นอยู่ในหัว

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงประตูด้านหลังแล้ว เมื่อสวี่ซิงซิงเดินออกนอกประตูมาก็เห็นรถของทางบ้านตัวเอง จึงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นไม่น้อย เธอเชื่อใจมู่เฉินเหล่ยเป็นอย่างมากและเอ่ยขอบคุณขึ้นมาอีกครั้ง “ขอบคุณนะพี่ หลังจากนี้ไปถ้าพี่มีปัญหาอะไรก็มาบอกฉันได้นะ โดยเฉพาะเรื่องเงิน ไม่ต้องเป็นห่วงเลย จริงสิ พี่อยากได้เท่าไร? พอกลับไปถ้าฉันได้โทรศัพท์แล้วจะโอนให้พี่ทันที”

มู่เฉินเหล่ยส่ายหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นมาและเอ่ยว่า “ไม่ต้องแล้ว ผมจัดการได้แล้ว”

สวี่ซิงซิงถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “จัดการยังไง? ”

มู่เฉินเหล่ยไม่ค่อยอยากตอบคำถามนี้สักเท่าไร จึงเอ่ยแค่ว่า “ขึ้นรถก่อนเถอะ เราไม่ควรอยู่ที่นี่นาน”

“โอเค! ” สวี่ซิงซิงไม่ถามอะไรมากทันที และขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

“เธอนอนไปก่อนก็ได้ แถวนี้รถค่อนข้างติด ผมจะขับอ้อมหน่อย จะได้เลี่ยงทางที่รถติด เลยอาจจะถึงบ้านช้าไปหนึ่งชั่วโมง”

สวี่ซิงซิงพยักหน้ารับ ฤทธิ์ยาสลบของเธอยังไม่หมดดีนัก ดังนั้นสมองเลยยังมึนงงอยู่ จำเป็นต้องนอนสักหน่อยจริงๆ