ตอนที่ 511 บอกใบ้

กระทั่งถึงห้องนอน ยายเฒ่าก็ยังคงอยู่ภายในห้วงภวังค์ของสายตามู่ซย่า

สายตานั้นน่ากลัวมาก คล้ายกับสายตาของมู่หว่านเย่ว์

ร่างกายของเธอนั้นขนลุกขนพองไปทั่วทั้งร่างกาย ขณะเดียวกันก็เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ : คนประเภทนี้ไม่สามารถให้อยู่ภายในบ้านได้ การปล่อยให้คนแบบนี้อยู่ภายในบ้านนั่นเท่ากับว่าเป็นตัวหายนะ!

หลังจากที่เรี่ยวแรงของยายเฒ่าเริ่มฟื้นคืน เธอเริ่มใช้พละกำลังเคาะประตู

“เปิดประตู! เปิดประตู! ฉันต้องการเจอต้าไห่! ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเขา!”

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านนอกกล่าวขอโทษและเอ่ย “ยายเฒ่า คุณอย่าได้สร้างความลำบากให้กับพวกผมเลย นี่เป็นคำสั่งของคุณท่าน ตอนนี้คุณไม่สามารถออกไปได้”

“ฉันเป็นแม่ของเขา! ถ้าพวกแกไม่เปิดประตู พวกแกจะถูกไล่ออกแน่!”

อย่างไรก็ตาม บอดี้การ์ดเอ่ยเพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้น “ขออภัยด้วยครับ”

ยายเฒ่าเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องด้วยความกระวนกระวาย โทรศัพท์ของเธอนั้นก็อยู่ภายในห้องรับแขก ไม่สามารถติดต่อซือถูไห่ได้เลย

เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด เพื่อมู่ซย่าและไอ้ผู้ชายเลวของมู่ซย่า เหตุใดต้าไห่ถึงต้องกักขังเธอผู้ที่เป็นแม่ของตนเองด้วย

สมองของต้าไห่นั้นคิดไม่ได้แล้วหรืออย่างไรกัน?!

“เปิดประตู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้----”

…..

ชั้นล่าง

หน้าผากของซือถูไห่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาดึงมู่ซย่าที่กำลังก้มหน้าก้มตาและนิ่งเงียบ จากนั้นยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย “ซานซาน แกรีบบอกคุณชายเยี่ยเร็วเข้า ปกติแล้วย่าของแกไม่ได้เป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้หล่อนดีกับแกมาก”

“ดีมาก...เหรอคะ?” มู่ซย่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสสะอาดจ้องมองซือถูไห่

ซือถูไห่รู้สึกผิดเล็กน้อยและไม่กล้าสบสายตาของมู่ซย่า เขาเพียงกล่าว “ซานซาน แกอย่าทำให้พ่อต้องลำบากเลย พ่อดีกับแกมาโดยตลอด สิ่งนี้ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหม?”