ตอนที่ 605 นักพรตเต๋า

ภายในหัวใจของมู่ซย่าเย็นเยียบ เธอในตอนนี้กับเธอที่เพิ่งมายังคฤหาสน์ซือถูนั้นแตกต่างกัน

ซือถูไห่ไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดได้อีกแล้ว

แต่ทว่าใบหน้าของมู่ซย่ากลับแสดงสีหน้าน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างมาก เธอเอ่ยอย่างน่าสงสาร “พ่อคะ น้าคะ พวกคุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ หนูไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเลย เพียงแต่ตอนที่หนูเดินออกมาจากโรงพยาบาล หนูก็ไม่เห็นพ่อและน้าแล้ว หนูคิดว่าพ่อและน้าอาจจะไปทำธุระที่อื่นแล้วค่อยกลับมารับหนู หนูรออยู่หน้าประตูโรงพยาบาลตลอดเลย รออยู่หลายชั่วโมงแต่ก็ไม่มีใครกลับมาเลย...”

ซือถูไห่สะอึก ขณะที่กำลังจะพูด มู่ซินเย่ว์เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “ซานซาน เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรพูดจาโกหกต่อหน้าพ่อและแม่ เธอรอนานขนาดนั้นทำไมไม่โทรหาพวกเราล่ะ?”

มู่ซย่าเอ่ยอย่างน่าสงสาร “โทรศัพท์ของหนูแบตหมด หนูไม่คิดว่าพ่อและน้าจะไม่กลับมารับหนู”

เมื่อซือถูไห่ได้ยินเช่นนี้ ภายในหัวใจของเขารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ก้าวเท้ามาด้านหน้าและตบหลังมือของมู่ซย่าอย่างแผ่วเบาพลางเอ่ยขอโทษ “พ่อผิดเอง วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เผลอลืมไปชั่วขณะ แต่พ่อจะให้สัญญากับแก หลังจากนี้จะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว”

มู่ซย่าหลบสายตาพลางพยักหน้า ท่าทางของเธอดูน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างมาก

มู่ซินเย่ว์เกลียดท่าทางเช่นนี้ของมู่ซย่ามากที่สุด ซือถูไห่ไม่เคยเห็นธาตุแท้ของมู่ซย่า แต่เธอสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เสแสร้งทำตัวน่าสงสารและอ่อนแอ? หน้าไม่อายเลยจริงๆ!

นังแพศยา! จิ้งจอกเจ้าเล่ห์!

ภายในหัวใจของมู่ซินเย่ว์รู้สึกโกรธมาก ขณะนี้ โทรศัพท์ของเธอส่งเสียงดังขึ้น

เป็นสายโทรศัพท์จากนักพรตเต๋าที่เธอเชิญมา!

นักพรตคนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังและมีความสามารถโดยแท้จริง แต่เธอยัดเงินใต้โต๊ะมากพอ มากพอที่จะทำให้นักพรตคนนี้พูดในสิ่งที่เธอต้องการจะให้อีกฝ่ายพูด

ดวงตาของมู่ซินเย่ว์ส่องประกายความเฉียบคมอย่างเยือกเย็น แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติเช่นเดิม