ตอนที่ 636 แจ้งตำรวจ

ใบหน้าของกู้หว่านหว่านเปลี่ยนไปทันใด เอ่ยถามด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อ “ลูกน้องของเยี่ยซือเจวี๋ย? เธอโกหกหรือเปล่า?”

แม้ว่าเยี่ยซือเจวี๋ยจะหาลูกน้องให้คอยติดตามมู่ซย่า เขาคงไม่สามารถหาเด็กอายุสิบห้าถึงสิบหกปีหรอก

มู่ซย่ากำลังสร้างสถานการณ์ข่มขวัญอยู่อย่างแน่นอน

ใบหน้าของหญิงสาวสองคนที่ล้มลงอย่างรุนแรงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเคือง อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายดูแงแกร่งและดูมีทักษะ พวกหล่อนไม่กล้าสู้กลับและเอ่ยกับกู้หว่านหว่าน “หว่านหว่าน หล่อนจะต้องโกหกอย่างแน่นอน! หล่อนถูกตระกูลซือถูขับไล่ออกมาแล้ว คุณชายเยี่ยจะสนใจหล่อนได้อย่างไร? พวกเราแจ้งตำรวจเถอะ!”

เดิมทีกู้หว่านหว่านกังวลเล็กน้อยว่าเด็กคนนี้เป็นคนของเยี่ยซือเจวี๋ยจริงๆ แต่ด้วยการยุยงของหญิงสาวทั้งสองคนทำให้เธอหนักแน่นมากยิ่งขึ้น

มีโอกาสดีๆที่สามารถขับไล่มู่ซย่าออกไปจากมหาวิทยาลัยจิงตูได้ เธอไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปโดยเปล่าประโยชน์

กู้หว่านหว่านไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาตำรวจ

เสี่ยวเป่ยเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นโทรแจ้งตำรวจจริงๆ ตระหนักได้ว่าตนเองนั้นสร้างปัญหาให้กับมู่ซย่าแล้ว เขารีบเอ่ยปากขอโทษทันใด “ขอโทษด้วยครับพี่สาวทุกคน เมื่อกี้เป็นผมเองที่กระทำบุ่มบ่าม พวกพี่แจ้งตำรวจได้เลย แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณมู่ ผมเป็นคนทำและผมจะรับผิดชอบเพียงคนเดียว!”

“ได้ยินหรือยัง?” หญิงสาวตัวสูงเอ่ยกับกู้หว่านหว่าน “พวกเราแจ้งตำรวจ เขาก็รู้จักกลัวขึ้นมาทันใด ที่แท้ก็ไม่ใช่คนของเยี่ยซือเจวี๋ย”

กู้หว่านหว่านรู้สึกวางใจ จ้องมองมู่ซย่าพลางเอ่ย “มู่ซย่า เธอเป็นคนยุยงให้เด็กคนนี้ก่อเรื่องทะเลาะวิวาท เรื่องนี้เธอหนีไม่พ้นหรอก”

“ใช่” มู่ซย่าพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ย “เป็นความจริงไม่ว่าใครก็หนีไม่พ้นหรอก”

นัยน์ตางดงามของมู่ซย่านิ่งสงบราวกับทะเลสาบไร้คลื่นลม กู้หว่านหว่านพลันรู้สึกตื่นตระหนก

หล่อนไม่เข้าใจเพราะเหตุใดจนกระทั่งตอนนี้มู่ซย่ายังคงสงบนิ่งได้ขนาดนี้ ภายในหัวใจรู้สึกกระวนกระวายอย่างอดไม่ได้

“เธอ....”

ทันทีที่กู้หว่านหว่านเอ่ยปาก มู่ซย่าขัดจังหวะคำพูดของหล่อน “งั้นพวกเธอก็รออยู่ที่นี่จนกว่าตำรวจจะมา ฉันจะพาเด็กคนนี้ไปซื้อชานมฝั่งตรงข้ามก่อน จากนั้นพวกเราก็มารอพร้อมกัน”

ขณะเธอเอ่ย เธอจับมือเสี่ยวเป่ยและเดินไปยังฝั่งตรงข้าม

“หยุดนะ!” ผู้หญิงตัวสูงเอ่ยห้ามมู่ซย่า “เธอคิดจะหนีเหรอ? เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”

“สบายใจได้” มู่ซย่าเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ต่อให้ฉันคิดหนีก็หนีไม่รอดหรอก”