ตอนที่ 637 ยอมรับผิดแล้ว?

หญิงสาวอีกคนได้ยินคำพูดของหญิงสาวตัวสูง หล่อนพ่นลมหายใจเย็นชาและเอ่ย “ตกใจกลัวจนตายก็สมควรแล้ว! ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ของฉันไม่เคยตีฉันสักครั้ง หล่อนมีสิทธิ์อะไรสั่งให้คนอื่นมาทุบตีฉัน? ฉันต้องการให้หล่อนโดนไล่ออกจากโรงเรียน!”

หล่อนกล่าวพลางลูบด้านหลังศีรษะที่เจ็บจากการล้ม จ้องมองร้านชานมที่อยู่ตรงข้ามด้วยความโกรธแค้น

ภายในร้านชานม

มู่ซย่าสั่งชานมเพิ่มเนื้อองุ่นของทางร้านให้กับตนเองแก้วหนึ่ง จากนั้นหันไปถามเสี่ยวเป่ย “เสี่ยวเป่ย นายอยากดื่มอะไร?”

ใบหน้าของเสี่ยวเป่ยย่นจนกลายเป็นลูกบอล

เขารักการดื่มชานมมาก แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีความคิดนี้แล้ว เอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “คุณมู่ คุณยังต้องการเลี้ยงชานมผมจริงๆเหรอครับ? ผมสร้างปัญหาใหญ่ให้คุณขนาดนี้... ไม่ได้ ผมต้องโทรหาพี่ใหญ่เพื่อยอมรับความผิดพลาด”

มู่ซย่าเลิกคิ้วขึ้น “ฉันส่งข้อความหาเขาแล้ว วางใจเถอะ เรื่องเล็กน้อย เยี่ยซือเจวี๋ยสามารถจัดการได้”

เธอเชื่อเยี่ยซือเจวี๋ย

แต่มู่ซย่าพลันตระหนักได้ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร เธอจะคิดแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองก่อน แต่ตอนนี้...ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการส่งข้อความหาเยี่ยซือเจวี๋ย

ดูเหมือนว่าตนเองนั้นจะให้เยี่ยซือเจวี๋ยเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งแล้วจริงๆ

บางที ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนก็เป็นเช่นนี้ พึ่งพากันและกัน

“นายยังไม่ตอบฉันเลย นายอยากดื่มชานมอะไร?”

เสี่ยวเป่ยส่ายศีรษะ “ผมไม่อยากดื่มแล้ว ผมรอรับโทษอยู่”

มู่ซย่ายิ้ม “นายกลัวเยี่ยซือเจวี๋ยขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันว่าเขาดูนิสัยดีออก”

“งั้นคุณก็คงไม่เคยเห็นเวลาเขาอารมณ์ไม่ดี!”

มู่ซย่ายักไหล่ “ก็เคยเจอแหละมั้ง ครั้งแรกที่เจอกัน เขาทำให้ฉันโกรธแทบตาย”

หัวใจนักเมาท์มอยของเสี่ยวเป่ยพลันถูกกระตุ้น เอ่ยถามด้วยความสงสัย “พวกคุณเจอกันครั้งแรกที่ไหนเหรอครับ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

“พบกันครั้งแรก...” มู่ซย่าพลันนึกได้ว่าตอนที่พบกันครั้งแรกนั้นเยี่ยซือเจวี๋ยมีไข้สูง ร่างกายสั่นสะท้าน เธอต้องถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกและใช้ร่างกายเพิ่มความอบอุ่นให้กับเขา