ตอนที่ 737 ไว้หน้าเธองั้นหรือ?

เสียงของจวินหรงซวนลดต่ำลง นักเรียนในชั้นเรียนก็ตระหนักได้ในทันที

ที่แท้แล้วเรื่องก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

พวกนักเรียนอดไม่ได้ที่จะประณามกู้หว่านหว่าน——

“ทำตัวสูงส่ง ต้องไว้หน้าเธอด้วยเหรอ? ”

“ใช่สิ ถ้าตำรวจไม่พบว่าพวกเขาแกล้งสมองถูกกระทบกระเทือน คนที่โดนจับไม่ใช่มู่ซย่าหรอกเหรอ? กู้หว่านหวานแล้วบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอ เธอไม่มีวันรู้หรอก!”

"เธอไม่ละอายใจเลยจริงๆ!"

คนจำนวนมากช่วยมู่ซย่าพูดจบ และเลือดบนใบหน้าของกู้หว่านหว่านก็ค่อยๆ จางลงทีละน้อย กลายเป็นสีซีดอย่างมาก

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เธอไม่สนใจเด็กหญิงสองคน หันหลังกลับและวิ่งออกจากห้องเรียนด้วยดวงตาสีแดง

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนักเรียนในชั้นเรียนถึงวิจารณ์เธออย่างเป็นเอกฉันท์ ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเธอพยายามช่วยเด็กผู้หญิงสองคนนั้น

แม้ว่าเรื่องนี้มู่ซย่าไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วเธอทำอะไรผิดล่ะ?

เธอยังมีความหวังดีอีกด้วย!

กู้หว่านหว่านกำฝ่ามือของเธอแน่นจนเล็บของเธอทะลุเข้าไปในเนื้อของเธอ เธอเกลียดมู่ซย่าเข้ากระดูก

ทันใดนั้นมือใหญ่ก็กดลงบนไหล่ของเธอ

เสียงของโอวหยางโม่ดังขึ้น "กู้หว่านหว่านชั้นเรียนกำลังจะเริ่มแล้ว ทำไมคุณถึงนั่งร้องไห้อยู่ที่นี่? เกิดอะไรขึ้น?"

กู้หว่านหว่านหันศีรษะของเธอไปเห็นใบหน้าของโอวหยางโม่น้ำตาที่ไหลอยู่ในดวงตาของเธอร่วงหล่นลงมาทันที

"อาจารย์โอวหยาง ฉัน ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ?"

โอวหยางโม่รู้สึกสับสนเมื่อเขาได้ยิน และรีบถามอย่างรวดเร็วว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

กู้หว่านหว่านพูดอย่างตะกุกตะกักว่า "เกิดเรื่องเข้าใจผิดระหว่างมู่ซย่ากับเพื่อนในห้องนิดหน่อย และมู่ซย่าได้เรียกตำรวจเพื่อจับกุมพวกเธอ ฉันกลัวว่าเรื่องจะกลายเป็นเรื่องใหญ่และจะส่งผลเสียต่อชั้นเรียนของเราและโรงเรียน ฉันจึงขึ้นไปช่วยสองสาวด้วยความหวังดี แต่สุดท้ายเพื่อนนักเรียนทุกคนในชั้นเรียนรวมทั้งมู่ซย่าเริ่มกล่าวหาว่าฉันผิด อาจารย์คะ ฉันไม่ควรช่วยเธอพูดจริงๆใช่ไหมคะ?”