ตอนที่ 780 หาเรื่องใส่ตัว

เจี่ยงฟู่หมิงเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง “คำพูดของคุณหมายความว่าอะไร?”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเจี่ยงฟู่หมิง วินาทีถัดมา เสียงของมู่ซินเย่ว์ดังขึ้นจากด้านนอก

“ปล่อยฉัน ปล่อยฉันนะ! พวกแกบ้าไปแล้วเหรอ? หล่อนปล่อยฉันแล้ว จับฉันกลับมาทำไม ปล่อยฉัน!!!” เสียงกรีดร้องของมู่ซินเย่ว์ดังจนแทบจะทะลุหลังคา

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเจี่ยงฟู่หมิง มู่ซินเย่ว์ถูกบอดี้การ์ดจับตัวกลับมา

มู่ซินเย่ว์โกรธเคืองจนร่างกายสั่นสะท้าน เอ่ยถามมู่ซย่าด้วยความโกรธเคือง “เธอหมายความว่าอะไร? ไม่ใช่ว่าเธอตกลงปล่อยฉันออกไปแล้วหรอกเหรอ!? เธอพูดจากลับกลอก!”

มู่ซย่าสูงกว่ามู่ซินเย่ว์ เธอกอดอกและเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม “ฉันตกลงว่าจะปล่อยคุณไป”

“งั้นเธอ....”

“แต่ฉันไม่เคยพูดว่าหลังจากที่ปล่อยเธอออกไปแล้วจะไม่สามารถจับตัวเธอกลับมาได้”

“!!! มู่ซย่า!” มู่ซินเย่ว์โกรธจนจมูกบิดเบี้ยว ชี้หน้ามู่ซย่าและก่นด่าสาปแช่งว่านังแพศยา

ทันทีที่หล่อนก่นด่า ใบหน้าของเยี่ยซือเจวี๋ยพลันมืดมนลงทันใด

บอดี้การ์ดที่ติดตามเยี่ยซือเจวี๋ยมาเป็นเวลานาน ต่างก็ก้าวเท้าไปด้านหน้าด้วยความเข้าใจ ทั้งสองต่างฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของมู่ซินเย่ว์

พละกำลังมือของบอดี้การ์ดไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไป ด้วยการตบหน้าสองครั้ง มู่ซินเย่ว์นั้นสับสนมึนงง ริมฝีปากมีเลือดรินไหลออกมาและร่างกายพลันเซถลาล้มลงไปด้านข้าง

“ฟุ่บ---” เสียงทรุดตัวลงกับพื้นอย่างรุนแรง

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ได้ยินเพียงเยี่ยซือเจวี๋ยกล่าว “บนโลกใบนี้คนที่สามารถด่าหล่อนได้มีเพียงแค่สองประเภท ประเภทแรกคือยังไม่ได้เกิดขึ้นบนโลกนี้ ประเภทที่สองคือคนที่ตายไปแล้ว คุณอยากจะเป็นประเภทไหน?”

มู่ซินเย่ว์เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและสบสายตาเข้ากับดวงตาที่มืดดำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนของเยี่ยซือเจวี๋ย แสงเยือกเย็นภายในสายตาคู่นั้นราวกับสามารถฆ่าคนได้ มู่ซินเย่ว์หวาดผวาในทันใด

เธอเคยพบเยี่ยซือเจวี๋ยอยู่หลายครั้ง แม้ว่าการแสดงออกของเยี่ยซือเจวี๋ยนั้นจะเย็นชาอยู่ทุกครั้ง แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่ากับครั้งนี้

นี่คือไอรังสีแห่งการกดขี่และกำลังบดขยี้เธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ

ความหวาดกลัวขณะนี้ ในที่สุดมู่ซินเย่ว์ก็นึกถึงเจี่ยงฟู่หมิง