ตอนที่ 788 ดูสิว่าฉันเป็นใคร

รถมาจอดที่หน้าประตูอาคารทีมเท่อลี่

ซือถูไห่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงพูดของโต้วจื่อ

"คุณพ่อ ที่นี่ก็คือจิงตูเหรอ อาคารที่นี่สูงมาก ผมชอบที่นี่!"

"ถ้าชอบที่นี่ กลับไปก็ตั้งใจเรียน สอบให้ผ่าน แล้วหางานดีๆทำที่นี่"

"เอ๊ะ? ผมไปโรงเรียนได้แล้วเหรอ"

"เมื่อพ่อได้รับเงินเดือน ลูกก็สามารถไปโรงเรียนได้"

"ดีจังเลย!"

ซือถูไห่ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง ได้ยินแต่คําว่า "จิงตู" สองคําเท่านั้น

เขาลุกขึ้นและตีฝาท้ายกระโปรงรถที่อยู่เหนือศีรษะของเขาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง "ปล่อยฉันออกไป! ปล่อยฉันออกไปนะ!"

เสียงข้างนอกเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้นว่า “โต้วจื่อ พวกคุณไปขึ้นรถอีกคัน ฉันจัดที่พักไว้ให้แล้ว เดี๋ยวฉันจะดูแลส่วนที่เหลือเอง"

"ครับ"

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป แต่ซือถูไห่ที่อยู่ในกระโปรงหลังรถก็หยุดนิ่ง

เสียงนี้ฟังดูคล้ายมู่ซย่า แต่น้ำเสียงก็ไม่เหมือนมู่ซย่าที่เขาเคยได้ยิน

น่าจะ แค่เสียงคล้ายกัน ผู้หญิงงี่เง่าคนนั้นไม่มีแผนการมากมายที่จะจัดการกับเขาได้ และเธอไม่มีความกล้าที่จะทำแบบนั้นด้วย

วินาทีต่อมา กระโปรงรถก็ถูกเปิดออก

คราวนี้ซือถูไห่ใช้มือบังแสงตรงหน้าอีกครั้ง แต่เขาก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบในดวงตาของเขา

"ซือถูไห่ เอามือออกแล้วดูว่าฉันเป็นใคร"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างกายของซือถูไห่แข็งทื่อ จากนั้นก็ไม่สนใจดวงตาที่ยังไม่ได้ปรับตัวให้เข้ากับแสงอย่างเต็มที่ เขาจึงละมือออกและมองไปข้างนอก