ตอนที่ 797 จะเปลี่ยนสุนัขไม่ให้ไปกินขี้ได้อย่างไร

มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมคำตอบไม่ใช่ 0.03 ? ?

กู้หว่านหว่านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาว่าเธอทำผิดขั้นตอนไหน แต่พอรีบร้อนก็ยิ่งหาคำตอบไม่เจอ จึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากโอวหยางโม่

โอวหยางโม่พยักหน้าให้เธอ แล้วพูดว่า "เธอลงไปก่อน"

"ค่ะ อาจารย์" กู้หว่านหว่านกัดริมฝีปากของเธอแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

โอวหยางโม่ถามว่า "มีคนดูออกไหมว่าขั้นตอนไหนที่กู้หว่านหว่านเขียนผิด?"

นักเรียนทุกคนตกอยู่ในความเงียบ ไม่ต้องพูดถึงว่า ทำผิดขั้นตอนไหนเลย แนวคิดในการแก้ปัญหานี้ พวกเขาไม่ได้คิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ทันใดนั้นก็มีคนยกมือขึ้น

โอวหยางโม่เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นจวินหรงเซวียน สายตาก็เบี่ยงเบนไปทางอื่นทันที

ด้วยระดับของจวินหรงเซวียนในช่วงเริ่มต้นของการทดสอบ จะมองออกได้อย่างไรว่ากู้หว่านหว่านเขียนผิดตรงไหน?

มันต้องพยายามก่อกวนแน่ ๆ !

โอวหยางโม่พูดตรง ๆ ว่า ในเมื่อไม่มีใครรู้ งั้นอาจารย์เฉลยเลยแล้วกัน แนวคิดในการแก้ปัญหาของกู้หว่านหว่านนั้นประณีตมาก มันเป็นความผิดพลาดเมื่อใช้สูตรที่สาม สูตรนี้ควรใช้....... "

โอวหยางโม่กล่าวขณะเขียนบนกระดานดำ

จวินหรงเซวียนที่ถูกเพิกเฉยใบหน้าเศร้าสลด แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก และวางมือลง

ฟางอีหังที่อยู่ข้าง ๆ อดพึมพําออกมาไม่ได้ว่า "โอวหยางโม่ทำเกินไปแล้วนะ? นายตั้งใจเรียนขนาดนี้ แถมยังยกมือขึ้นแล้ว แต่เขากลับเพิกเฉยต่อนาย อาจารย์คนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่?"

"ไม่ต้องสนใจเขา" แม้ว่าจวินหรงเซวียนจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างปัญหา

ในเมื่อเขาตัดสินใจละทิ้งอาวุธและติดตามวรรณกรรม เลิกเกณฑ์ทหารและเรียนอย่างหนัก เขาจะไม่โต้เถียงกับคนอย่างโอวหยางโม่อีก

เพราะมันไม่คุ้ม

เพียงแต่……

สายตาของจวินหรงเซวียนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังที่นั่งของมู่ซย่า

พี่สะไภ้ทำไมไม่มาเรียนสองวันแล้ว? คงไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องในโลกออนไลน์จริง ๆ ใช่ไหม? ไม่ได้ เขาต้องโทรหาพี่ชายเขา