ตอนที่ 810 ไม้ผุแล้วสลักไม่ได้

“ไม่ ผู้อำนวยการ...” โอวหยางโม่ตื่นตระหนก เขาไม่สามารถออกจากมหาวิทยาลัยจิงตูได้ ไม่อย่างนั้นเส้นทางอาชีพครูของเขาจะพังทลาย

แม้ว่าเขาจะยังสามารถไปโรงเรียนอื่นในฐานะนักศึกษาระดับบัณฑิตคณะศึกษาศาตร์แห่งมหาวิทยาลัยอังกฤษ แต่นักเรียนภายในชั้นเรียนเตรียมความพร้อมล้วนแต่ถูกคัดเลือกมาอย่างรอบคอบจากทั่วทั้งประเทศ มีความเป็นไปได้มากที่สุดจะที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยอังกฤษได้

การไปยังโรงเรียนอื่นนั้นไม่ต้องเอ่ยว่าไม่ทันเวลา ความสามารถของนักเรียนก็คงจะไม่ดีเท่ากับนักเรียนภายในชั้นเรียนเตรียมความพร้อม

ขณะนี้ โอวหยางโม่รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่เมื่อครู่นี้เขาไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกและยอมรับแอรอน

เขารีบคว้ามือของผู้อำนวยการ เปลี่ยนแปลงความอวดดีก่อนหน้านี้ เอ่ยร้องขอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ผู้อำนวยการครับ ผมรู้แล้วว่าผมผิด ผมยอมรับแอรอนให้เข้ามาเรียนภายในชั้นเรียนของผม ได้โปรดอย่าไล่ผมออกเลยนะครับ!”

“เฮ้อ” ผู้อำนวยการพานใจอ่อน เขาถอดหายใจและเอ่ย “คุณเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าหรือไง?”

โอวหยางโม่เห็นว่าผู้อำนวยการพานคล้อยตามกับคำพูดของเขา เขารีบเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการ ผมจะทำให้นักเรียนสามคนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอังกฤษได้อย่างแน่นอน”

ผู้อำนวยการพานพยักหน้า “หวังว่าคุณจะทำได้อย่างที่กล่าว การคัดเลือกนักเรียนของมหาวิทยาลัยอังกฤษกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า หวังว่าคุณจะละทิ้งความคับข้องใจส่วนตัวเหล่านั้นและทำการสอนนักเรียนอย่างจริงจัง”

“ผมจะทำอย่างแน่นอน!” โอวหยางโม่เอ่ยอย่างหนักแน่น

“อ้อ ใช่แล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ผู้อำนวยการพานชำเลืองมองโอวหยางโม่ด้วยสายตาล้ำลึกและเอ่ย “แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคุณถึงมีอคติต่อนักเรียนมู่ซย่าเป็นอย่างมาก แต่นักเรียนมู่ซย่าเป็นคนที่มีความสามารถคนหนึ่ง ผมหวังว่าคุณจะลดอคติและปฏิบัติต่อเธออย่างยุติธรรม”

โอวหยางโม่กัดฟันแน่น แสดงสีหน้าแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง

“ผมจะทำเช่นนั้นครับ ผู้อำนวยการ”

“อือ ถ้าเช่นนั้น พิธีเชิญธงในวันจันทร์หน้า ควรขอโทษนักเรียนมู่ซย่าต่อหน้าสาธารณะได้แล้ว เลิกหาข้ออ้างเพื่อหลบเลี่ยง นี่ก็ผ่านไปสองอาทิตย์แล้ว พิธีเชิญธงทุกวันจันทร์นั้นไม่เคยเห็นคุณเลย อย่าคิดว่าผมจะลืมเรื่องนี้”

ใบหน้าของโอวหยางโม่พลันน่าเกลียดขึ้นทันใด ให้เขาขอโทษมู่ซย่าต่อหน้าสาธารณชน นั่นเป็นเรื่องอัปยศมาก

แต่สถานการณ์ตอนนี้ เขาทำได้เพียงแค่ขอโทษ

“ผมเข้าใจแล้วครับ ผู้อำนวยการ ผมจะขอโทษหล่อนต่อหน้าสาธารณชน”

“โอเค จัดการให้ดี ผมขอตัวกลับก่อน” ขณะผู้อำนวยการเอ่ย เขาตบไหล่โอวหยางโม่สองสามครั้ง จากนั้นหันหลังและจากไป

สิ่งที่เขาไม่เห็นก็คือหลังจากที่เขาหันกลับไป ความอ่อนน้อมถ่อมตนและความจริงใจบนใบหน้าของโอวหยางโม่พลันจางหายและถูกแทนที่ด้วยสีหน้ามืดมน