บทที่13 ราชโองการคืนเมืองหลวง

หนึ่งเดือนผ่านไป...

เวลาหนึ่งเดือนที่เรือนซ่อนไผ่ผ่านไปอย่างสงบสุข หลิวรุ่ยหลินอาศัยความเงียบสงัดยามค่ำคืนเร่งฟื้นฟูเส้นลมปราณ จนบัดนี้ร่างกายที่เคยอ่อนแอของเหยาหลิงเจินเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา ผิวพรรณเปล่งปลั่งและดวงตามีประกายสดใสขึ้น แม้ภายนอกนางยังต้องสวมบทบาทคุณหนูสี่ผู้ปัญญาอ่อนที่เอาแต่ยิ้มซื่อๆ และเล่นตุ๊กตาผ้าไปวันๆ ก็ตาม

ทว่าความสงบสุขนั้นก็ถูกสั่นคลอนในเช้าวันหนึ่ง เมื่อกระแสลมทางการเมืองจากเมืองหลวงพัดมาถึงฉางซาในที่สุด ภายในจวนเจ้าเมืองเต็มไปด้วยความเร่งรีบ บ่าวไพร่จัดเตรียมสถานที่ลานหน้าเรือนใหญ่จนสะอาดสะอ้าน ข่าวการมาถึงของข้าราชการจากส่วนกลางที่ล่วงหน้ามาแจ้งเรื่องราชโองการสำคัญ ทำให้ทุกคนในจวนตื่นตัว

ที่เรือนซ่อนไผ่ หลิวรุ่ยหลินรับรู้ได้ถึงฝีเท้าที่เร่งรีบผ่านประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากการฝึกปราณตลอดหนึ่งเดือน

“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราต้องรีบแล้วเจ้าค่ะ” เหยาปิงเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น ตามมาด้วยสามสาวใช้ที่ถือถาดเครื่องประดับและชุดพิธีการ หลิวรุ่ยหลินรีบปรับแววตาให้กลายเป็นความว่างเปล่าไร้เดียงสาทันที

“ปิงปิง... ทำไม... รีบ?” นางเอ่ยตะกุกตะกักพลางกอดตุ๊กตาผ้า

“ราชโองการจากเมืองหลวงกำลังจะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ พวกเราห้ามชักช้าเด็ดขาด” เหยาปิงกล่าวพลางประคองคุณหนูขึ้นจากเตียง เหยาฉินบรรจงทำผม และสวมชุดพิธีการสีชมพูกลีบบัวปักลายโบตั๋นให้อย่างประณีต

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เหยาปิงนำพาคุณหนูของตนเองไปยังโถงรับรองของจวนเจ้าเมือง พอทั้งสองมาถึง ก็เห็นเหยาจิ้นทงและเหอเหมียวลี่ในชุดเต็มยศ พร้อมด้วยคุณชายทั้งสองอยู่ก่อนแล้ว

เหยาจิ้นอวี๋ ยืนสง่านิ่งขรึมด้วยท่าทางสุขุมรอบคอบสมเป็นเจิ้นหนิงโหวซื่อจื่อ ต่างจากเหยาหมิง พี่ชายรองที่แม้จะสวมชุดทางการ แต่ท่าทางกลับดูมุทะลุ เขาเดินปรี่เข้ามาหาหลิวรุ่ยหลินทันทีที่สบตากัน

“เจินเอ๋อร์ของพี่รอง วันนี้งดงามราวกับตุ๊กตาหยกเลยนะ” เหยาหมิงว่าพลางหยิกแก้มยุ้ยๆ ของน้องสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว “ไม่ต้องกลัวผู้เชิญราชโองการนะ แต่ถ้าใครกล้าทำให้เจ้าตกใจ พี่รองจะจัดการมันเอง”

“หมิงเอ๋อร์ สำรวมหน่อย” เหยาจิ้นอวี๋ทำเสียงดุ แต่ไม่ได้จริงจังเท่าใดนัก

“ปิงปิง... ข้าเจ็บแก้ม...” หลิวรุ่ยหลินหันไปทำหน้ามุ่ยแสร้งฟ้องเหยาปิง แม้จะรู้ว่าพี่ชายทั้งสองต่างรักและเอ็นดูร่างนี้จากใจจริง แต่นางก็ไม่ชอบที่เขาจะมาแตะเนื้อต้องตัวเช่นนี้ทุกครั้งที่เจอ

เหยาหมิงมองที่แก้มของน้องสาว เห็นมีรอยแดงจริงๆ ก็นึกปวดใจขึ้นมา “เจ็บมากหรือ พี่รองขอโทษนะ”

“เจินเอ๋อร์ผิวบอบบางมาแต่ไหนแต่ไร แล้วนางก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว เจ้าไม่ควรหยอกล้อนางเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น” เหยาจิ้นอวี๋อบรมน้องชาย

“แสดงว่า ถ้าไม่มีผู้อื่น ข้าทำได้สินะ” เหยาหมิงตอบกลับด้วยท่าทางยียวน