บทที่14 ข้าคืออ๋องเสเพลอันดับหนึ่ง

เมืองฉางหยาง หัวใจสำคัญแห่งแคว้นเว่ย

ภายใต้แผ่นฟ้ากว้างขวางที่ดูเหมือนจะสดใสกว่าที่ใดในแผ่นดิน กลิ่นอายแห่งความสงบสุขและความมั่งคั่งอบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้วของเมืองฉางหยาง แคว้นเว่ยในปัจจุบันไม่ใช่ดินแดนชายแดนที่แห้งแล้งและกันดารอย่างที่คนในเมืองหลวงจินตนาการไว้อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำและศูนย์กลางการค้าที่สำคัญที่สุดทางทิศประจิม

ทว่าในสายตาของคนภายนอก โดยเฉพาะขุนนางจากเมืองหลวง แคว้นเว่ยกลับถูกมองว่าเป็นแคว้นที่ ‘รอดมาได้เพราะโชคช่วย’ เนื่องจากมีเจ้าปกครองที่ไร้แก่นสารที่สุดในปฐพี อย่างเว่ยอ๋อง มู่หย่งฉี

เหล่าขุนนางในเมืองหลวงมักจะจับกลุ่มนินทากันลับหลังด้วยความริษยาว่า "ที่แคว้นเว่ยยังไม่ล่มสลาย ย่อมเป็นเพราะสวรรค์ยังเมตตามอบยอดบุรุษสองคนมาเป็นเสาหลักให้"

คนแรกคือ เฉินรุ่ย กุนซือหน้าหยกผู้ที่ว่ากันว่ามีสติปัญญาเฉียบแหลมประหนึ่งขงเบ้งกลับชาติมาเกิด เขาจัดการระบบภาษีและการค้าจนแคว้นเว่ยมั่งคั่งผิดหูผิดตา วางระบบระเบียบจนไม่มีการรั่วไหลแม้แต่อีแปะเดียว ชาวบ้านจึงอยู่ดีกินดีภายใต้การบริหารหลังบ้านที่สมบูรณ์แบบ

ส่วนคนที่สองคือ หวงเชียนเล่อ แม่ทัพฉีหลิงผู้เกรียงไกร และยังมีศักดิ์เป็นถึง ซื่อจื่อจิ้งกั่วกง บุรุษผู้มีความหล่อโหดและสุขุมลุ่มลึกที่สามารถสยบข้าศึกทิศพายัพได้เพียงแค่ปลายดาบสะกิด ความนิ่งขรึมและวินัยทหารที่เขาวางไว้อย่างเข้มงวดทำให้แคว้นเว่ยมีความมั่นคงประดุจกำแพงเหล็ก ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หากไม่มีสองคนนี้ แคว้นเว่ยคงถูกมู่หย่งฉีผลาญจนเหลือแต่ซากไปนานแล้ว

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของ หอชมวสันต์ สถานที่ที่หรูหราที่สุดในเมือง ซึ่งถูกเหมาปิดชั้นบนสุดไว้เพื่อการรับรองส่วนตัว กลิ่นหอมกรุ่นของเหล้าดอกท้อที่บ่มในไหหยกมานานกว่าห้าปีโชยละล่องไปตามสายลม คละคลุ้งไปกับกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ที่ช่วยให้ผ่อนคลาย

มู่หย่งฉีในอาภรณ์สีม่วงเข้มตัดจากไหมชั้นเลิศปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆด้วยดิ้นทองคำ ใบหน้าที่หล่อเหลาปานหยกสลักนั้นมีความขี้เล่นและเกียจคร้านประดับอยู่เสมอ เขานอนเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่มยาวอย่างไม่ใส่ใจกิริยา อาภรณ์ช่วงลำคอเปิดกว้างเล็กน้อยเผยให้เห็นความไม่แยแสต่อระเบียบวินัย ดวงตาเรียวยาวดุจหงส์ทอดมองเหล่านางรำที่ร่ายรำอย่างชดช้อยตามจังหวะพิณเบื้องหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ มือขวาเรียวยาวคีบจอกสุราขึ้นจิบทีละนิดอย่างสุนทรีย์

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... สุราหมักดอกท้อในจอกนี้ เถ้าแก่หอชมวสันต์ทุ่มเทแรงกายแรงใจคัดเลือกวัตถุดิบมาเพื่อท่านโดยเฉพาะเลยนะพ่ะย่ะค่ะ รสชาตินุ่มละมุนลิ้นยิ่งนัก เสวยอีกสักนิดนะพ่ะย่ะค่ะ”

จิงจื่อ ขันทีคนสนิทที่มีใบหน้ากลมเกลี้ยงและคำพูดประจบประแจง คอยพัดวีให้เจ้านายอย่างสม่ำเสมอพร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก