บทที่15 สตรีแบบที่เปิ่นหวางต้องการ

มู่หย่งฉีที่แสร้งเอนกายอย่างเกียจคร้าน เหลือบตามองแม่ทัพคู่ใจพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีขี้เล่นของเขายังคงอยู่ แต่ในดวงตานั้นเผยแววคมกริบ

“เชียนเล่อ... แม้แต่เจ้าที่ปกติสุขุมดั่งภูเขาหิน ไม่เคยชายตาแลหอสุรา ยังอุตส่าห์เดินมาเตือนข้าถึงหอชมวสันต์ด้วยตนเอง ดูท่ารอบนี้เสด็จพี่คงจะส่ง 'ของขวัญ' ที่น่าปวดหัวที่สุดมาให้ข้าจริงๆ”

“ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งว่า หากท่านยังมัวแต่เอ้อระเหยอยู่เช่นนี้ จะทรงพิจารณาคุณหนูจากตระกูลอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ถางซือเซียน ให้พระราชทานสมรสลงมาพ่ะย่ะค่ะ”

“หา!!!” มู่หย่งฉีดีดตัวลุกขึ้นนั่งตรงจนเกือบตกตั่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกอย่างถึงที่สุด “เสด็จพี่เสียสติไปแล้วหรือ ถางซือเซียนผู้นั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ทั้งจ้าวจวินอ๋องกับไอ้เจ้าจิ้งจอกแห่งแคว้น เยี่ยนจิ้นหลิง กำลังพัวพันฟาดฟันกันแทบตายเพื่อแย่งชิงนางอยู่ หากข้าเข้าไปร่วมวง ก็มีแต่ตายกับตายน่ะสิ”

ครั้นคิดถึงใบหน้าสลักเสลาราวเทพเวียนของเยี่ยนจิ้นหลิงแล้ว มู่หย่งฉีก็ส่ายหัวอย่างแรง พลางยกจอกสุราขึ้นซดรวดเดียวหมด “ข้าไม่เอาด้วยหรอก บุรุษผมเงินที่ดูเหมือนคนงาม ทว่าในใจมีแต่แผนการเต็มไปหมด คนอะไรชอบมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วก็นั่งยิ้มเหมือนรู้อะไรสักอย่างแต่ไม่ยอมบอก ช่างน่าขนลุกสิ้นดี! หากข้าไปแย่งผู้หญิงของเขา มีหวังโดนไอ้เจ้าผมเงินนั่นแอบใส่พิษหนอนกู่ หรือวางยาพิษแปลกๆ ลงในเหล้าข้าจนตายไม่รู้ตัวเป็นแน่”

หวงเชียนเล่อที่ยืนนิ่งอยู่ พยักหน้าเห็นพ้องด้วยแววตาเคร่งเครียด “ข้าเห็นด้วยกับท่านอ๋อง เยี่ยนจิ้นหลิงมิใช่คนที่ควรต่อกรด้วยโดยไม่จำเป็น ข้าเคยทำศึกร่วมกับตระกูลเยี่ยน... คนพวกนี้รับมือยากนัก และมิอาจคาดเดาว่ามีสิ่งใดซ่อนเร้นภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น”

“นั่นไง! แม้แต่เชียนเล่อยังสัมผัสได้” มู่หย่งฉีได้ทีรีบกล่าวเสริมอย่างออกรส “ดูฉินอ๋องเป็นตัวอย่างเถิด เพราะเขารับพระชายารองจากหลากตระกูลขุนนางเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมือง และที่หนักที่สุดคือต้องมาแต่งกับเยี่ยนเยว่ฉีอีก แล้วเป็นอย่างไรเล่า เรือนหลังที่พี่ชายข้าคิดว่าควบคุมได้ก็เกิดเรื่องจนจวนแทบระเบิด”

“เป็นฉินหวางเฟยถูกวางยามิใช่หรือ เหตุใดท่านอ๋องจึงพูดเหมือนว่านางเป็นต้นเหตุความวุ่นวายเล่าพ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อถามด้วยสีหน้างวยงง

“เสี่ยวจิงจื่อ เจ้าจะไปรู้อะไร ใครๆ ก็บอกว่าเยี่ยนเยว่ฉีเรียบร้อยอ่อนหวานดั่งดอกบัวขาว แต่เปิ่นหวางถามจริงๆ เถอะ พี่น้องตระกูลเยี่ยนมีใคร ‘ปกติ’ บ้าง” มู่หย่งฉีลดเสียงลงพลางทำท่าขนลุก “ดูอย่างพี่ชายคนโตของนางเยี่ยนหยางจงสิ... รายนั้นน่ะนิ่งขรึมจนแทบจะกลืนไปกับฉากหลัง วางท่าทีเป็นบุรุษสุภาพ อ่อนโยน ยิ้มบางๆ อยู่เสมอ แต่เปิ่นหวางล่ะเกลียดสายตาแบบนั้นที่สุด มันคือพวกหน้าเนื้อใจเสือชัดๆ คนที่เป็นถึง ‘เครื่องจักรสังหารแห่งแดนเหนือ’ จะเป็นคนเรียบง่ายแบบที่แสดงออกได้อย่างไร ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมนั่น เปิ่นหวางล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเขากำลังคำนวณหาวิธีฆ่าคนอยู่กี่วิธี”

จิงจื่อหน้าซีด “เช่นนั้น เรารีบเฟ้นหาคุณหนูคนใหม่เร็วๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะ ก่อนที่จะมีปัญหากับพี่น้องตระกูลเยี่ยน”

มู่หย่งฉีทุบโต๊ะไม้พะยูงเสียงดังปัง “เปิ่นหวางไม่แต่งกับถางซือเซียนเด็ดขาด และก็ไม่เอาสตรีที่มีภูมิหลังซับซ้อนใดๆ ทั้งสิ้น เปิ่นหวางจะไม่เดินตามรอยความวุ่นวายของเสด็จพี่เลี่ยงหรงเด็ดขาด เปิ่นหวางจะเลือกพระชายาเอง ไม่อย่างนั้นชีวิตอิสระและการร่ำสุราคงได้จบสิ้นจริงๆ แล้ว”