บทที่2 พระราชโองการโยกย้ายจวน

เมื่อเวลาผ่านไปเจ็ดวัน เหยาหลิงเจินก็ฟื้นคืนสติ นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว

ครอบครัวสกุลเหยารีบกรูกันเข้ามาด้วยความดีใจ รวมถึงกัวรั่วชิงที่กระโดดเข้าไปจับมือสหายอย่างดีใจจนน้ำตาไหล แต่ความปีติยินดีนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและความโศกเศร้าในเวลาต่อมา

เหยาหลิงเจินมองทุกคนด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับดวงแก้วใสที่ไม่มีจิตวิญญาณ นางไม่พูดจา ไม่ตอบสนองเมื่อมีคนเรียกชื่อ ไม่ยิ้ม ไม่ร้องไห้... ราวกับจิตวิญญาณได้ถูกทิ้งไว้ในสระน้ำเย็นจัดนั้นแล้ว

ร่างกายยังอยู่ แต่สติปัญญานั้นได้หายไป

กระทั่งหมอหลวงที่ถูกเชิญมายังยืนยันว่าอาการของนางเข้าข่าย ‘สติปัญญาเสื่อมถอย’ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า ‘คนเขลาเบาปัญญา’

“นาง... นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เหอเหมียวลี่ถามหมอหลวงด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าจะยอมรับความจริง

เหยาจิ้นทงทรุดตัวลงข้างเตียงบุตรสาว น้ำตาไหลอาบแก้มบุรุษผู้แข็งแกร่ง

“เจินเอ๋อร์... ลูกพ่อ... ลองเรียกท่านพ่อดูสิ”

เหยาหลิงเจินยังคงจ้องมองไปที่เพดาน ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

กัวรั่วชิงมองสหายรักด้วยความสับสน ตามด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส นางกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ร่างเล็กๆ ทรุดฮวบลงข้างเตียง พร่ำเรียกชื่อเหยาหลิงเจินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่ได้รับการตอบรับใดๆ

วันนั้น... ทุกคนในจวนเจิ้นหนิงโหวต่างจมอยู่ในความเงียบงันและน้ำตาที่ท่วมท้น เหยาหมิงที่ปกติเป็นคนใจร้อนอยู่แล้ว ถึงกับขว้างปาข้าวของในเรือนด้วยความโกรธที่ไม่อาจยอมรับชะตากรรมของน้องสาวที่เขารักที่สุดได้

ความรู้สึกผิดของกัวรั่วชิงนั้นกลายเป็นรอยแผลที่ฝังลึกอยู่ในใจของเด็กหญิง นางสัญญาว่าจะดูแลเหยาหลิงเจินตลอดไปเพื่อชดเชยสิ่งที่เกิดขึ้น...

เรื่องราวความโชคร้ายของบุตรีจวนเจิ้นหนิงโหว กลายเป็นประเด็นซุบซิบนินทาไปทั่วเมืองหลวงในเวลาอันรวดเร็ว

“บุตรีคนรองของตระกูลเหยา... เสียสติไปแล้ว”

“น่าสงสารท่านโหว ได้ยินว่าเดิมทีคุณหนูสี่เป็นเด็กที่ฉลาดน่ารักยิ่งนัก”

“นั่นแหละคือโชคร้าย ตระกูลใหญ่เช่นนี้กลับมีบุตรีปัญญาอ่อน... ดูแล้วคงต้องเก็บซ่อนไว้ในจวนชั่วชีวิต”

เหยาจิ้นทงพยายามใช้ตำแหน่งและอำนาจของตนอธิบายว่าบุตรสาวเพียงแค่ป่วยหนักเท่านั้น ไม่ได้เสียสติจริงๆ เสียหน่อย แต่ก็ไม่มีใครสนใจสิ่งที่เขาพูดเลย สายตาที่ผู้คนมองมาเต็มไปด้วยความสงสารระคนดูถูก สร้างความเจ็บปวดให้แก่คนสกุลเหยาเป็นอย่างมาก

เหยาจิ้นทงผู้รักครอบครัวเป็นที่สุด รู้สึกอับอายและซึมเซาอย่างหนัก เขาไม่อาจทนให้ภรรยาและบุตรสาวต้องทนรับสายตาเหยียดหยามเหล่านี้ได้อีกต่อไป