บทที่3 มนต์แสงจันทร์

ค่ำคืนในเมืองฉางซาเงียบสงบยิ่งกว่าในเมืองหลวงมากนัก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ร้องระงมมาจากสวนด้านนอก แสงจันทร์นวลผ่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุ ลาดลงบนเตียงไม้หรูหราที่ปกคลุมด้วยผ้าห่มไหม

บนเตียงนั้น ร่างกายที่เคยสงบนิ่งราวกับรูปปั้นไร้วิญญาณมานานของเหยาหลิงเจิน คุณหนูสี่ของเจิ้นหนิงโหว พลันสะท้อนไหวอย่างรุนแรง

ดวงตาที่เคยว่างเปล่าไร้แววมาตลอดเจ็ดปี เปิดโพลงขึ้นในความมืด

ไม่มีความเหม่อลอย ไม่มีแม้แต่ความสงสัย มีเพียงความตื่นตัวอย่างสูงสุดและสัญชาตญาณอันแหลมคมของผู้ที่เคยผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน ดวงคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองคือความสงสัย เพราะนางจำไม่ได้ว่านอนหลับไปเมื่อไร แต่ความรู้สึกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความสับสนอย่างรวดเร็ว

นี่คือที่ใด?

หลิวรุ่ยหลิน เจ้าสำนักผู้ทรงอำนาจแห่งสำนักอสนีเมฆา ที่ควรจะนอนอยู่ที่เรือนพักของตนเอง กลับตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย นางยกมือขึ้นกุมศีรษะที่ปวดหนึบๆ พยายามเรียกความทรงจำสุดท้ายกลับคืนมา

ทว่ากลับระลึกอะไรไม่ได้สักอย่าง นอกจากสำนึกรู้ว่าตนเองเป็นใคร

นางพยายามจะขยับกายอย่างเร่งรีบตามสัญชาตญาณ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง!

แควก!

นางได้ยินเสียงเนื้อเยื่อฉีกขาดภายในกล้ามเนื้อเบาๆ พร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปตามแขนขา หลิวรุ่ยหลินกัดฟันแน่น นางรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ได้ถูกใช้งานมานาน แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ทั้งที่นางเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ที่ต้องรักษาความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่เสมอ ความอ่อนแอและปวดเมื่อยนี้รุนแรงกว่าการบาดเจ็บจากการฝึกวรยุทธ์เสียอีก นางทำได้เพียงใช้ข้อศอกยันกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเท่านั้น

ความรู้สึกแรกของนางนอกจากความปวดร้าว คือกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงจนน่าคลื่นไส้ ชั่วขณะนั้นเองนางรู้สึกถึงเบื้องล่างที่ชื้นแฉะไปด้วยปัสสาวะที่ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ข้าเนี่ยนะ... ฉี่รดที่นอน!