บทที่ 1274

"หมดกัน! หมดกัน! ฉันแค่อยากจะบอกว่าพี่เขยไม่เหมาะกับพี่เลยสักนิด! พี่ออกจะเจิดจรัสขนาดนี้! “รีบหย่ากับเขาเดี๋ยวนี้เลย!” ซีนเธียร์ ซิมเมอร์พูดอย่างอาย ๆ

แมนดี้ ซิมเมอร์เขกศีรษะของซีนเธียร์และตอบ “เธอก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรนี่!”

“ไม่ต้องสนใจเรื่องของพี่กับพี่เขยของเธอหรอกน่า เข้าใจไหม?”

“เราไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ เธอเอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่า!”

ซีนเธียร์เดาะลิ้นแล้วตอบ “ก่อนจะเรียนก็ต้องมีตำราให้ศึกษาก่อนสิ! ถ้าพี่เขยไม่มีวิธีดี ๆ ล่ะก็ พี่ต้องยกเขามาให้ฉันเป็นการตอบแทน!”

"อะไรนะ?!" แมนดี้คิดว่าเธอได้ยินผิด “ซินเธียร์ เธอเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูดออกหรือเปล่า?”

แมนดี้ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน น้องสาวของเธอมักจะทำตัวไม่ดีเสมอ! เธอพูดอะไรแบบนี้ได้ยังไง? ซินเธียร์ยืดอกและเอียงศีรษะ

“แน่นอน ฉันรู้น่าว่าตัวเองพูดอะไร! เขาต้องรับผิดชอบฉันสิ ถ้าฉันเรียนไม่ได้เพราะเขา!” หัวใจของซีนเธียร์เต็มไปด้วยความยินดีเมื่อเธอพูดคำเหล่านั้น แมนดี้คิดว่าเธอคงแค่ล้อเล่นตามประสาผู้หญิงเท่านั้น

แมนดี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก จากนั้นเธอก็ถอนหายใจและตอบว่า “เอาล่ะ พี่เขยของเธอเมาแล้ว คืนนี้พี่ต้องดูแลเขา เพราะงั้นเธอก็ควรไปพักผ่อนเหมือนกัน หยุดสร้างปัญหาได้แล้วน่า!”

“ไม่เอา ฉันก็จะดูแลเขาด้วย! ถ้าไม่อย่างนั้น เขาอาจจะทำมิดีมิร้ายพี่ก็ได้นี่นา!” ซีนเธียร์กล่าวอย่างชอบธรรม